หวังจวินได้ยินแล้วก็ผิดหวังอยู่บ้าง แต่เข้าใจดี
ถึงอย่างไร ด้วยฝีมือและเส้นสายของสวี่จ้าวในตอนนี้ ผู้ใช้พลังธาตุไม้ที่เธอรู้จักย่อมมีระดับไม่สูงนัก
เขายกมือตบไหล่สวี่จ้าวเบา ๆ แล้วพูดว่า “กลับไปพักฟื้นให้ดี อีกสองสามวันยังต้องจ้างเธอเป็นคนนอกให้ร่วมเดินทางไปเขตชั้นสองกับทีม”
สวี่จ้าวพยักหน้าเบา ๆ ก่อนถามขึ้นมาลอย ๆ ว่า “ลุงจวิน คุณพอรู้เรื่องตระกูลกู่ในเขตแกนกลางไหม?”
หวังจวินนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “ตระกูลกู่เป็นตระกูลเก่าแก่ที่สืบทอดมายาวนานกว่า 600 ปีในเขตแกนกลาง ความลับของตระกูลใหญ่ประเภทนี้ คนนอกไม่มีทางรู้ได้ นอกจากตระกูลเก่าแก่อีกห้าตระกูลที่สืบทอดมา 600 ปีเช่นกัน”
เขาเสริมว่า “แต่ตระกูลกู่แตกต่างจากตระกูลอื่น ตระกูลที่สืบทอดมานาน 600 ปีและยังยืนหยัดอยู่ได้ ล้วนมีบรรพชนผู้ใช้พลังพิเศษหลายสายระดับสิบที่มีชีวิตมานานกว่า 600 ปีคอยปกป้องอยู่ในตระกูล มีเพียงตระกูลกู่เท่านั้นที่ไม่มี”
ตอนประมุขตระกูลกู่รุ่นก่อนเสียชีวิต หวังจวินยังเด็กมาก ตอนนั้นเขายังตามพ่อแม่ไปร่วมงานเลี้ยงส่งศพด้วย
สวี่จ้าวหยั่งเชิงถามว่า “ลุงจวิน คุณก็มาจากตระกูลใหญ่ในเขตแกนกลางเหรอ?”
หวังจวินตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “ก็ประมาณนั้น แต่ตระกูลที่ฉันอยู่ไม่ได้มีฐานะสูงส่งอะไรในเขตแกนกลาง”
ในเขตแกนกลาง มีเพียงสิบตระกูลแรกเท่านั้นที่ยืนหยัดอยู่ได้ยาวนาน ส่วนตระกูลที่เหลือ ฐานะขึ้น ๆ ลง ๆ ภายในร้อยปีถือเป็นเรื่องปกติ
ตระกูลหนึ่งทุ่มทรัพยากรทั้งหมดเพื่อบ่มเพาะผู้แข็งแกร่งระดับสิบขึ้นมาสักคนแล้ว ยังต้องทุ่มทรัพยากรอย่างต่อเนื่องเพื่อประคับประคองเขา