“เนรคุณงั้นเหรอ?”
เซี่ยซูหลานทวนคำสามคำนั้นด้วยรอยยิ้มขื่นขม จนหางตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา “จะคิดว่าฉันเป็นลูกเนรคุณก็ได้!”
เธอแค่อยากมีชีวิตที่ดีขึ้น ต่อให้ต้องเป็นลูกเนรคุณในสายตาพ่อแม่ เธอก็ไม่สน
บ้านหลังนั้นทำให้เธอทนทุกข์ทรมานเหลือเกิน
เซี่ยซูหลานหันหลังจะเดินจากไป หม่าซิ่วอวิ๋นเห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปคว้าตัวเธอไว้ พร้อมด่าทอว่า “กลับบ้านกับฉันเดี๋ยวนี้! ฉันว่าแกคงโดนพวกคนไม่เอาไหนในกลุ่มนักล่ากระจอก ๆ นี่สอนจนเสียคนแล้ว ไป กลับบ้าน!”
หม่าซิ่วอวิ๋นคิดอยู่เรื่องเดียว แทนที่จะปล่อยให้ลูกสาวหลุดจากการควบคุม สู้จับแต่งงานไปเสียเลย ยังพอแลกแต้มให้ครอบครัวได้อีกก้อน
ลูกสาวเธอเคยเรียนหนังสือ อ่านออกเขียนได้ ย่อมดีกว่าพวกผู้หญิงในเขตเพิงพัก
ผู้หญิงที่มีพลังพิเศษในเขตปลอดภัยมักทะนงตัว ควบคุมยาก ทั้งยังไม่ยอมแต่งงานง่าย ๆ
ส่วนผู้ชายที่มีพลังพิเศษระดับต่ำบางคนก็ยินดีไม่น้อยที่จะได้ผู้หญิงธรรมดาที่ว่านอนสอนง่ายมาเป็นภรรยา
ลูกสาวของเธอมีค่าตัวในตลาดหาคู่ของเมืองชั้นนอกไม่น้อย
เซี่ยซูหลานไม่ทันตั้งตัว ข้อมือถูกกระชากจนเจ็บแปลบ เธอพยายามดิ้นให้หลุดสุดแรง
“ปล่อยฉันนะ! ฉันไม่กลับไปกับคุณ!” ใบหน้าของเซี่ยซูหลานแดงก่ำ
ฟางหนิงกับเกาจื้อเฉียงเห็นสองแม่ลูกยื้อยุดกัน ก็รีบก้าวเข้าไปแยกทั้งคู่ออกจากกัน
สวี่จ้าวที่ยืนพิงขอบหน้าต่างอยู่บนชั้นสองเห็นเหตุการณ์ จึงสั่งเกาจื้อเฉียงกับฟางหนิงที่อยู่ข้างล่างว่า “เชิญเธอออกไป อย่าให้รบกวนคนในกลุ่มทำงาน”