เรื่องทุกอย่างตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ฉู่อี้หนิงกับเฉิงเหยียนก็ไม่ได้รั้งอยู่นาน ทั้งคู่ลุกขึ้นกล่าวลา สวี่จ้าว
สวี่จ้าวเดินไปส่งทั้งสองถึงหน้าประตูรั้วของฐาน มองพวกเขาจากไป
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งถือถุงพลาสติกสีดำ มองเข้ามาในลานของฐาน
พอเห็นสวี่จ้าวส่งคนเสร็จและกำลังหันกลับเข้าไปในลาน หญิงวัยกลางคนก็รีบสาวเท้าเข้ามาทัก “สาวน้อย ขอถามหน่อยว่าที่นี่มีเซี่ยซูหลานทำงานอยู่หรือเปล่า?”
สวี่จ้าวหันไปมองหญิงวัยกลางคน “คุณเป็นใคร?”
หญิงวัยกลางคนยิ้มประจบ “ฉันเป็นแม่แท้ ๆ ของเซี่ยซูหลาน”
“อ้อ! แม่ของเซี่ยซูหลานนี่เอง!” สีหน้าสวี่จ้าวอ่อนโยนลง ก่อนถามต่อ “มาหาเซี่ยซูหลานมีธุระอะไรหรือคะ?”
หญิงวัยกลางคนยกถุงพลาสติกสีดำในมือขึ้นเล็กน้อย “ฉันเอาเสบียงมาให้เธอนิดหน่อย”
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมาเอาเสบียงมาให้เซี่ยซูหลาน สวี่จ้าวก็ชี้ไปยังม้านั่งตัวเล็กในลานฐาน “เซี่ยซูหลานออกไปทำธุระค่ะ คุณนั่งรอตรงนั้นก่อนนะคะ”
หญิงวัยกลางคนไม่ได้ไปนั่งบนม้านั่ง กลับเดินตามสวี่จ้าวมาชวนคุย “สาวน้อย เธอเป็นเพื่อนร่วมงานของซูหลานหรือ? ฉันอยากถามว่า พนักงานฝ่ายส่งกำลังบำรุงของกลุ่มนักล่านี้ได้เงินเดือนละเท่าไร?”
ได้ยินเช่นนั้น สวี่จ้าวก็ขมวดคิ้ว ทิ้งท้ายไว้ว่า “ฉันไม่ใช่พนักงานฝ่ายส่งกำลังบำรุง” แล้วหันหลังเดินขึ้นตึกไป
เมื่อนึกย้อนไปถึงครั้งแรกที่พบเซี่ยซูหลาน ตอนนั้นเธอมีท่าทางอึดอัดกระวนกระวาย
บางทีคนที่อ้างว่าเป็นแม่ของเซี่ยซูหลานคนนี้อาจไม่ใช่คนดีอะไร