“ถึงแล้ว ที่นี่ก็คือหลุมยุบสวรรค์”
ฉินเจิงบังคับพีเอส-01 เดินไปถึงขอบหน้าผา แล้วยื่นหน้าออกไปมอง แม้จะอยู่ในห้องนักบินของเมชา เขาก็ยังรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย
“นี่...จะข้ามไปยังไง?”
ฉินเจิงมองสะพานโซ่เหล็กที่แกว่งไปมา แล้วถามอย่างสงสัย
โซ่เหล็กเส้นนี้ไม่ได้ยาวนัก แต่แกว่งไกวจริง ๆ ดูไม่มั่นคงเอาเสียเลย
“สำหรับเมชาของพวกคนนอกอย่างพวกเจ้า ที่นี่เป็นที่ที่ข้ามไปไม่ได้ มีเพียงลูกหลานชาวเหมืองอย่างพวกเราเท่านั้นที่ผ่านหลุมยุบสวรรค์ไปได้!”
เสียงดังมาจากเคยู-02 ที่เดินตามอยู่ข้าง ๆ จากนั้นเคยู-02 ก็เดินออกไปข้างหน้า ใช้เท้าทั้งสองเหยียบลงบนโซ่เหล็ก พลันมีเสียง “คลิก” ดังขึ้น ราวกับสลักบางอย่างเข้าที่
ทันใดนั้น ฉินเจิงก็เห็นเมชารูปร่างมนุษย์ตัวนั้นพับตัวลงอย่างฉับพลัน โน้มลำตัวลง แขนอันใหญ่โตทั้งสองข้างเกี่ยวโซ่เหล็กไว้ข้างหน้า ร่างของมันดูราวกับก้อนเหล็กสี่เหลี่ยมที่ไถลจากฝั่งนี้ไปยังอีกฝั่งของหลุมยุบสวรรค์ในทันที!
หยางอิงอธิบายอยู่ข้าง ๆ ว่า
“นี่เป็นความสามารถพิเศษของเมชาขุดกะโหลก ออกแบบมาเพื่อรับมือกับภูมิประเทศที่มีโซ่เหล็กในถ้ำแร่โดยเฉพาะ นี่ก็คือด่านแรกที่เราคุยกันไว้ก่อนหน้านี้”
ฉินเจิงมองเคยู-01 ของหยางอิง แล้ววิเคราะห์ว่า
“ถ้าอย่างนั้น พวกเขาจะข้ามไปก็ต้องอ้อมเส้นทางอื่น?”
“ใช่ ในถ้ำแร่มีทางเชื่อมต่อกันทุกทิศ มีเส้นทางให้เลือกหลากหลาย ถ้าไม่ผ่านทางนี้ ก็อ้อมไปได้อีกหลายเส้นทาง แต่จะเสียเวลาเพิ่มอีกหลายชั่วโมง”
“ถึงตอนนั้น เคยู-02 จะดึงความสนใจของพวกเขาจากอีกฝั่ง แล้วล่อให้พวกเขาอ้อมทาง เพื่อถ่วงเวลาให้พวกเรา”