ด้วยคำเตือนของฉินเจิง ทุกคนรีบควบคุมเมชาหลบเข้าไปในถ้ำแร่หลังแท่น
เมชาพีเอส-01 เพิ่งเข้าไปในถ้ำแร่ได้ไม่นาน เสียงระเบิดก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ระเบิดต่อต้านเมชาที่ฉินเจิงเพิ่งวางไว้ถูกกระตุ้นแล้ว
ทั้งสี่คนไม่กล้ารอช้า รีบมุ่งหน้าลึกเข้าไปในถ้ำแร่ พวกเขาเพิ่งหนีรอดมาได้อย่างยากลำบาก จึงต้องฉวยโอกาสตอนนี้ทิ้งระยะห่างให้ได้
เคยู-02: “พวกนั้นคงไม่ข้ามสะพานโซ่เหล็กมาตรง ๆ หรอกนะ?”
หยางอิง: “อย่าขู่ตัวเองเลย ถึงพวกนั้นจะเร็วแค่ไหน แต่สำหรับเมชาที่ไม่ได้เตรียมตัวล่วงหน้า สะพานโซ่เหล็กแทบจะเป็นด่านที่ข้ามไม่ได้ ไม่มีทางข้ามมาได้หรอก...ยกเว้นฉินเจิง”
เคยู-03: “ใช่ ฉินเจิงผู้กล้าเป็นข้อยกเว้น คุณนี่สุดยอดจริง ๆ ถึงกับ...ถึงกับควบคุมเมชาวิ่งข้ามสะพานโซ่เหล็กมาได้! ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง ฉันไม่มีทางเชื่อแน่!”
ฉินเจิง: “ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องนี้ ลองคิดให้ดี พวกคุณทิ้งอุปกรณ์สื่อสารทั้งหมดแล้วหรือยัง? พวกนั้นตามหาเราเจอเร็วขนาดนี้ ต้องเป็นเพราะมีของที่ช่วยระบุตำแหน่งติดตัวพวกเราอยู่แน่!”
สิ้นคำพูดนั้น ช่องสื่อสารก็เงียบลงทันที ทุกคนมีสีหน้าเคร่งเครียดและเริ่มทบทวนสิ่งของทั้งหมดที่พกติดตัวมา
อย่างที่ฉินเจิงพูด หากพวกเขามีของที่อีกฝ่ายใช้ระบุตำแหน่งได้ ต่อให้วิ่งต่อไปก็ไม่มีความหมาย
เคยู-02: “ฉันไม่แน่ใจว่าโมดูลสื่อสารที่ติดตั้งอยู่ในเมชาของฉันจะถูกอีกฝ่ายติดตามย้อนกลับมาได้หรือเปล่า...”
เคยู-03: “ฉันก็มีของบางอย่างที่ไม่แน่ใจเหมือนกัน...”
ฉินเจิง: “ของที่สงสัยทั้งหมด ทิ้งให้หมด! ตอนนี้การเอาชีวิตรอดสำคัญที่สุด อย่างอื่นทิ้งไปก่อนเถอะ”