ฉินเจิงจับมือกับเขา แล้วถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า
“นี่เป็นรูปร่างหน้าตาของคุณในโลกจริงหรือ ดูยังหนุ่มอยู่เลย”
“ฮ่า ๆ ไม่ใช่หรอก ผมเลือกห้องที่ใช้รูปลักษณ์สุ่มน่ะ สายฝนเก่า คุณต้องระวังเรื่องความเป็นส่วนตัวด้วยนะ คราวหลังอย่าลืมสร้างรูปลักษณ์เสมือนแบบสุ่มไว้สักชุด”
“ได้”
ฉินเจิงทำตามคำแนะนำอย่างว่าง่าย เขารู้เรื่องโลกเสมือนนี้น้อยเกินไป จึงเลือกเชื่อฟังคำแนะนำของอีกฝ่าย
ทั้งสองนั่งลงบนโซฟา โจวหมิงชี้ไปยังหน้าจอด้านหน้าแล้วพูดว่า
“สายฝนเก่า ลองดูวิดีโอที่ผมตัดต่อก่อนเป็นยังไง นี่คือวิดีโอที่พวกเราถ่ายกันเมื่อวาน ผมตัดต่อเสร็จแล้วก็โพสต์ขึ้นแพลตฟอร์มเรียบร้อย”
ฉินเจิงมองไปยังจอใหญ่ตรงหน้า ภายในวิดีโอคือทุ่งรกร้างสีม่วงของแดนพายุ
เงาร่างสีดำด้านพุ่งออกมาจากม่านฝุ่นควัน ในมือถือดาบยาวสีดำสลับแดง พุ่งเข้าประชิดเมชาทหารทวนสองเครื่อง คมดาบวาบขึ้น ก่อนสังหารทั้งคู่ในคราวเดียว
ภาพตัดเปลี่ยนฉากไปยังด้านในหอคอย เมชา BB3-01 กำลังโบกดาบยาวต่อสู้ดุเดือดกับเสือฟันดาบรุ่นที่สาม มันปัดป้องการกระโจนเข้าใส่ของเสือฟันดาบได้ต่อเนื่อง ก่อนพลิกคมดาบกลับอย่างฉับพลัน แล้วแทงทะลุเข้าไปในห้องนักบินของเสือฟันดาบ
เสียงเพลงเร้าใจประกอบกับภาพการสังหารต่อเนื่องที่ตัดต่อไว้อย่างฉับไว ทำให้ผู้ชมรู้สึกเลือดร้อนพลุ่งพล่าน
ข้อความคอมเมนต์มากมายเลื่อนผ่านด้านบนของหน้าจอ
“เมชานี่ควบคุมด้วยท่าทางของมนุษย์เหรอ พลิกความเข้าใจไปเลย!”
“นี่คือโมดูลการต่อสู้อะไร ขอแบบนี้สักชุด!”
“สามสังหารนี่ ผมย้อนดูไปสิบรอบแล้ว!”
“โค้ช ผมอยากเรียนแบบนี้…”