ตอนฉินเจิงผลักประตูเข้ามา จูฝูกุ้ยมาถึงก่อนแล้ว
ร่างอ้วนท้วมในชุดหมีช่างเก่าโทรมชุดเดิม ยังคงนั่งอยู่ตรงที่นั่งริมหน้าต่าง มองเห็นได้เด่นชัด
ฉินเจิงเดินเข้าไปทักทาย แล้วสั่งโค้กใส่น้ำแข็งหนึ่งแก้วจากบาร์เทนเดอร์ที่เดินผ่าน
“พี่เจิง ไม่ดื่มสักแก้วเหรอ”
“แอลกอฮอล์ส่งผลต่อสมรรถภาพร่างกายและการตอบสนองของสมอง ปกติผมเลยไม่ดื่ม”
“โห มืออาชีพ! แต่จริง ๆ ก็ไม่เป็นไรหรอก ฉีดยาสักเข็มก็หายแล้ว ยุคนี้ปัญหาที่ใช้ยาจัดการได้ ก็ไม่ถือว่าเป็นปัญหา”
“เฮ้อ นั่นก็ต้องใช้เงินนะ เสียเงินดื่มเหล้า แล้วยังต้องเสียเงินซื้อยาอีก... คุยเรื่องภารกิจกันก่อนเถอะ”
พอพูดถึงภารกิจ จูฝูกุ้ยก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที เขาหยิบแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งออกจากกระเป๋าเป้ข้างตัว ขอบแท็บเล็ตสึกมันเงาจากการใช้งาน ดูไม่ต่างจากโน้ตบุ๊กของฉินเจิงเท่าไรนัก
จูฝูกุ้ยวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ เปิดหน้าภารกิจแล้วหันมาอธิบายให้ฉินเจิงฟังว่า
“นี่เป็นตระกูลเล็ก ๆ จากต่างถิ่นแซ่ลั่ว พวกเขาบอกว่าจะไปทำวิจัยทางชีววิทยาเกี่ยวกับด้วงเล็บปรือบนดาวเหมือง YT-117
พวกเขาต้องการหาคนนำทางที่ไว้ใจได้ พาไปยังดาวเหมือง รับรองความปลอดภัยของนักวิจัย แล้วช่วยกำจัดด้วงเล็บปรือจำนวนหนึ่งเพื่อนำไปใช้ในการวิจัย”
ฉินเจิงใช้นิ้วเลื่อนดูข้อมูลบนแท็บเล็ต คิ้วขมวดเล็กน้อย ก่อนถามด้วยความสงสัยว่า
“แล้วทำไมพวกเขาไม่ใช้แพลตฟอร์มภารกิจทางการของบารินล่ะ ในเมื่อเป็นงานวิจัยของพวกเขาเอง ใช้แพลตฟอร์มทางการก็น่าจะปลอดภัยกว่าไม่ใช่เหรอ”