ฉินเจิงควบคุมเมชา BB3-01 เดินไปยังจุดที่วายซีโฟว์-ศูนย์หนึ่งยืนอยู่เมื่อครู่ แล้วเก็บปืนแคนนอนแม่เหล็กมือถือรุ่นสับดาว ขนาด 180 มม. ซึ่งชาร์จพลังเสร็จแล้วขึ้นมาจากพื้น
เขาก้มมองอาวุธมหึมานี้ ก่อนลองยกปากกระบอกปืนเล็งไปยังซีฉู่ป้าหวังที่ตัวเล็กเพียง “หนึ่งเม็ดข้าว” แล้วเหนี่ยวไก
“ตูม!”
“ยินดีด้วย: สายฝนเก่าแห่งยุทธภพ ได้รับชัยชนะ ผ่านเข้าสู่ 64 คนสุดท้าย!”
ฉินเจิงกับเมชา BB3-01 แปรเป็นกระแสข้อมูลสายหนึ่ง ออกจากสนามรบไป
จนถึงตอนนี้ ข้อความในห้องถ่ายทอดสดที่เงียบกริบเพราะตกตะลึงจึงเริ่มเลื่อนอีกครั้ง:
“เชี่ย! ท่าสังหารกลางอากาศเมื่อกี้เท่สุด ๆ! นั่นโมดูลอะไร? ฉันก็อยากติดตั้งบ้าง!”
“เพื่อนเอ๊ย… นั่นไม่ใช่โมดูล แต่เป็นเมชาจับการเคลื่อนไหว…”
“งั้นก็หมายความว่าเมชา BB3-01 ตัวนี้เหวี่ยงพลองแก่นดาวหนักห้าตันออกไปกลางอากาศงั้นเหรอ?”
“ไม่มีใครสงสัยเลยเหรอว่าเขาหลบปืนแคนนอนชุดแรก ๆ แล้วพุ่งเข้าไปได้เร็วขนาดนั้นยังไง?”
“โดยเฉพาะการพุ่งเข้าใส่แล้วกระโดดครั้งสุดท้าย ฉันว่าทักษะในการเคลื่อนไหวจังหวะนั้นมีมูลค่าเท่าโมดูลเคลื่อนที่ระดับ A+ เลย!”
“ฉันแค่อยากเห็น ‘เจี่ยงจง’ กินช็อกโกแลตบาร์เชียนชุนทั้งถุง~”
“หน้าเจี่ยงจงใหญ่ขนาดนั้น ต้องไม่มีปัญหาแน่!”
“สายฝนเก่าแห่งยุทธภพ ไป่ปิงขึ้นสวรรค์! (เสียงแหลม~)”
ภาพตัดกลับมาที่ห้องถ่ายทอดสด เทียนเซิงเจี่ยงจงมีสีหน้าเศร้าปนโกรธ ปากเต็มไปด้วยช็อกโกแลตบาร์เชียนชุนที่มีเฮเซลนัตอยู่ข้างใน กำลังเคี้ยวอย่างเอาเป็นเอาตาย
ว่านอานชิงเฉินนั่งปิดปากหัวเราะคิกคักอยู่ข้าง ๆ ส่วนมืออีกข้างยกมือถือขึ้นถ่ายวิดีโออย่างไม่เกรงใจ
ผ่านไปครู่ใหญ่ เทียนเซิงเจี่ยงจงหน้าแดงก่ำ ในที่สุดก็เคี้ยวเสร็จและกลืนช็อกโกแลตบาร์เชียนชุนลงไปจนหมด ก่อนทุบโต๊ะแล้วถอนหายใจว่า: