ตี้เหลยหัวรีบหาตำแหน่งยิง ที่นี่มีทัศนวิสัยเปิดโล่งพอดี ทั้งยังหันไปทางที่ฉินเจิงลอบเข้ามา
บนหน้าจอควบคุมของตี้เหลยหัว เงาของเมชา BB3-01 วาบผ่านเรดาร์ล็อกเป้าไปชั่วขณะ
“คนนี้คล่องแคล่วไม่เบาเลย……”
ตี้เหลยหัวพึมพำกับตัวเอง พลางปรับเรดาร์ล็อกเป้าอีกครั้ง
อีกด้านหนึ่ง ฉินเจิงหมุนเวียนพลังลมปราณ ขยายประสาทสัมผัสทั้งห้า เมชา BB3-01 สูงแปดเมตรหิ้วแท่งช็อกโกแลตสีแดงไวน์ไว้ด้วยมือเดียว เดินทอดน่องอยู่ท่ามกลางอาคารในซากโบราณสถาน
ข้อต่อกลไกของเมชา BB3-01 แบกรับแรงกดมหาศาล พร้อมขับเคลื่อนขากลไกให้เปลี่ยนจังหวะการก้าวเดินอย่างต่อเนื่อง
ดูเผิน ๆ เหมือนเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างเรียบง่าย แต่ความเร็วในการเคลื่อนที่กลับไม่เป็นเส้นตรง หากมีจังหวะที่ลื่นไหลไม่แน่นอน
ก้าวนี้ลงพื้น ก้าวถัดไปพุ่งทะยานอย่างฉับพลัน จากนั้นก็ชะลอฝีเท้าลงทันที ใช้การก้าวสั้น ๆ ปรับความเร็วในการเคลื่อนที่
ตี้เหลยหัวเล็งยิงติดต่อกันสามถึงห้าครั้ง กระสุนหมดไปทั้งหนึ่งชุด แต่ก็ยังล็อกตำแหน่งของเมชา BB3-01 ได้ไม่สำเร็จ
ฉินเจิงกระโดดไปมาระหว่างอาคารอยู่หลายครั้ง จนพอจะเข้าใจประสิทธิภาพการล็อกเป้าของอีกฝ่าย ขอเพียงเปิดเผยตัวไม่ถึง 1.5 วินาที ต่อให้อีกฝ่ายยิง วิถีกระสุนก็ไม่แม่นยำนัก ยากจะสร้างความเสียหายจริงได้
เมื่อคาดการณ์เรื่องนี้ได้แล้ว ฉินเจิงก็มั่นใจขึ้น และเริ่มเดินหน้าบุก
ตี้เหลยหัวถอยพลางยิง สลับเปลี่ยนตำแหน่งยิงไปมา แต่กลับแทบไม่ได้ผล เมื่อเวลาผ่านไป เมชา BB3-01 ของฉินเจิงก็เข้าใกล้เขามากขึ้นเรื่อย ๆ
ตี้เหลยหัวที่ยิงอยู่นานแต่ไม่โดนเผยสีหน้าเคร่งเครียด หลังจากพิจารณาอยู่หลายครั้ง เขาก็ถอยพลางยิงจนมาถึงกลางลานกว้างขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง