เสานั่วคาบปลาก้อนหินไว้ในปาก ว่ายน้ำไปหาวาฬออร์กาตัวใหญ่อย่างรวดเร็ว
แต่ก่อนจะส่งปลาก้อนหินให้เขา เสานั่วก็จงใจย้ำเป็นพิเศษ
“จี่จี่จี่ นี่ข้าล่าเหยื่อมาได้อย่างยากลำบากเชียวนะ ออกแรงไปตั้งมากมาย”
“จี่จี่จี่ เจ้าก็รู้ว่าตอนนี้ข้ายังไม่โตเต็มวัย ไม่เคยล่าเหยื่อด้วยตัวเองมาก่อนเลย”
เมื่อเห็นแววตาซาบซึ้งและสะเทือนใจของวาฬออร์กาตัวใหญ่ เสานั่วก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“จี่จี่ อ้าปากให้กว้างหน่อย”
วาฬออร์กาตัวใหญ่เชื่อฟัง อ้าปากกว้าง เสานั่วลองเทียบดูแล้ว ปากนี้กลืนนางลงไปได้ทั้งตัวในคำเดียว
เสานั่วรีบเข้าไปใกล้ แล้วโยนปลาก้อนหินที่จับมาได้แบบส่ง ๆ เข้าไปในปากเขา
นางเห็นวาฬออร์กาตัวใหญ่เคี้ยวอย่างประณีต ก่อนจะกลืนลงไปอย่างอาลัยอาวรณ์
ในใจของเสานั่วเกิดความรู้สึกพึงพอใจขึ้นมานิดหน่อย
แปลกจริง ทั้งที่ไม่คุ้นเคยกับวาฬออร์กาตัวใหญ่ ทำไมนางถึงไว้ใจเขาโดยสัญชาตญาณนะ
“อูว์——”
ขอบคุณนะ แต่ฉันเหงามาก เจ้ามาคุยกับฉันบ้างเป็นครั้งคราวได้ไหม
“อูว์——”
เจ้าเป็นโลมาที่สวยที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็น ไม่สิ เป็นสิ่งมีชีวิตที่สวยที่สุดต่างหาก
เสานั่วมองสีหน้าคาดหวังของวาฬออร์กาตัวใหญ่ คำชมของเขาทำให้นางรู้สึกดีไม่น้อย
อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นครั้งแรกที่มีสัตว์ชมว่านางสวย นอกเหนือจากคนในครอบครัว
นางจึงเชิดคางขึ้นเล็กน้อย กอดครีบอกของตัวเองไว้
“จี่จี่จี่ สายตาดีนี่นา ถ้าข้าว่างเมื่อไรจะมาเยี่ยมเจ้าบ้างเป็นครั้งคราว”
จากนั้นนางก็ถามอย่างสงสัยว่า “วาฬออร์กากินโลมาเป็นอาหารนี่นา ต่อไปเจ้าจะไม่กินข้าใช่ไหม”
ไคล์รีบส่ายหัวทันที
“ไม่หรอก ตั้งแต่รู้จักเจ้า ฉันก็จะไม่กินโลมาอีกแล้ว ฉันโง่มาก ส่วนโลมาก็ฉลาดเหลือเกิน วาฬอย่างฉันตัวเดียวไม่มีทางล่าโลมาได้หรอก”