เสานั่วอดทึ่งกับประสบการณ์ชีวิตของเสี่ยวชิงไม่ได้ คิดว่าเขาน่าจะเขียนชีวประวัติงูออกมาได้สักเล่ม ชีวิตช่างพลิกผันเหลือเกิน
แต่พอได้ยินประโยคสุดท้าย นางก็ถึงกับพูดไม่ออก เสี่ยวชิงตามหานาง คงเพราะอยากหาที่กินฟรียาว ๆ นั่นแหละ
น่าเสียดายที่เสี่ยวชิงคงต้องผิดหวัง เพราะตอนนี้นางเป็นงูที่มีครอบครัวแล้ว
เมื่อคิดว่าไคล์ออกไปการล่าเหยื่อได้ไม่นานก็คงกลับมา เสานั่วจึงเอ่ยเตือนว่า “ฮี่ ๆ ๆ ตอนนี้ข้าอยู่กับเจ้าไม่ได้แล้ว เพราะข้าอยู่กับงูจงอางตัวหนึ่ง หากเจ้าอยากมาอยู่ด้วยกัน มันอาจจะกินเจ้าเข้าไปก็ได้”
พอได้ยินคำพูดของเสานั่ว สิ่งแรกที่เสี่ยวชิงรู้สึกคือไม่อยากเชื่อ
แต่ก่อนเขาไม่รู้ว่างูจงอางเป็นสิ่งมีชีวิตแบบไหน ทว่าหลังจากติดตามนั่วหน่วนอยู่ครึ่งปี เขาก็รู้ดีแล้ว
งูจงอางกินงูเป็นอาหารนะ! ทำไมนั่วหน่วนถึงไปอยู่กับงูจงอางได้ล่ะ!
เดี๋ยวก่อน หรือว่านั่วหน่วนไม่อยากอยู่กับเขา ก็เลยพูดแบบนี้เพื่อปฏิเสธเขา?
เสี่ยวชิงรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า
ไม่เอานะ เขายังอยากอยู่กับนั่วหน่วนอยู่เลย นั่วหน่วนทำให้รู้สึกปลอดภัยมาก อยู่กับนางแล้วไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่มีทางอดตาย
“ฮี่ ๆ ๆ นั่วหน่วน เรื่องจริงหรือ เจ้าไม่กลัวงูจงอางหรือ?”
เสานั่วพยักหน้าอย่างใจเย็น “งูจงอางตัวนั้นข้าเลี้ยงมาตั้งแต่เล็ก ข้าจะกลัวมันได้อย่างไร”
แต่เมื่อเห็นเสี่ยวชิงยังยืนอยู่ข้างกายนาง ไม่มีทีท่าว่าจะจากไป นางก็รู้ว่าเขายังไม่เชื่อ
“ฮี่ ๆ ๆ ข้าพูดจริงนะ ถ้าไม่เชื่อก็เข้ามาดมดูสิ บนตัวข้ามีกลิ่นของงูจงอางอยู่”