ถูกไคล์คาบเอาไว้ เสานั่วทำหน้าตาย มองภาพรอบข้างถอยร่นไปเรื่อยๆ
กว่าจะเลิกคาบก็ต้องคาบนานแค่ไหนกันแน่ ทำไมยังไม่หยุดอีก
ในที่สุด ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง ไคล์ก็หยุดลงในที่สุด เขาเอนตัวลงวางนางเบาๆ บนพื้นหิมะ แล้วเลียใบหน้าที่ถูกลมพัดจนยุ่งเหยิงของนาง
ไคล์เดินมุ่งหน้าไปยังเนินหิมะเล็กๆ แห่งหนึ่ง พอเห็นนางไม่ได้ตามมา เขาก็หันกลับมา สายตาล้ำลึกจ้องมองนาง บีบบังคับเงียบๆ
ระยะทางแค่นี้ ยังไงก็หนีไม่รอด เสานั่วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ทำตามอย่างว่านอนสอนง่าย เดินตามไป
จากนั้น นางก็เห็นไคล์เริ่มคุ้ยหิมะตรงด้านใต้ลมของเนินหิมะเล็กๆ
เล็บเท้าของเขากว้างใหญ่ กล้ามเนื้อขาหน้าแข็งแรงทรงพลังสุดๆ เล็บแหลมคม ฉะหนึ่งทีก็เป็นหลุมใหญ่ ไม่นานก็คุ้ยออกมาเป็นโพรงพอสำหรับพวกเขาสองตัวนอนได้
เขาคุ้ยหลุมไปพลาง มองนางเป็นระยะๆ ไปพลาง
เสานั่วรู้ดี นี่คือการจับตาดูนาง กันไม่ให้นางหนี
แค่เห็นเขาคุ้ยหลุมได้ลื่นไหลขนาดนั้น เล็บเล็กๆ ของนางก็อดหดเกร็งไม่ได้
ช่วยด้วย ทำไมนางก็อยากจะขึ้นไปคุ้ยตามสักสองทีด้วยนะ จะไปหักห้ามสัญชาตญาณแบบนี้ยังไงดี
ก่อนหน้านี้ตอนอยู่บ้านมาร์ก นางก็อดไม่ได้ที่จะชอบคุ้ยหลุมอยู่เรื่อย
รังชั่วคราวขุดเสร็จเรียบร้อย เสานั่วก็ถูกไคล์คาบขึ้นไปอีกครั้ง วางไว้ด้านในของรัง ไคล์นอนอยู่ด้านนอก ประท้องแนบติดกับตัวนาง โอบล้อมทั้งตัว ส่วนหัวยื่นออกไปนอกโพรงเพื่อระวังภัย
นี่เป็นท่วงท่าที่ปกป้องสุดๆ
[ว้าว ไคล์ให้ความรู้สึกปลอดภัยสุดๆ ไปเลย]
[นั่วหน่วนต้องเริ่มใช้ชีวิตกลางป่ากับไคล์แล้วเหรอเนี่ย?]