เสานั่วรู้สึกหวาดกลัวความตายที่กำลังจะมาถึงอยู่บ้าง จึงกอดหนวดของไคล์แน่น
“ฟ่อ ฟ่อ ฟ่อ”
ฉันจะแก่ตายแล้วหรือ แล้วไคล์จะทำยังไง
แต่ต่อให้กลัวความตาย ก็ไม่อาจฝืนกฎของการเกิดแก่เจ็บตายได้ ไคล์เลี้ยงเธอมาอย่างดี ถึงจะแก่มากแล้วก็ไม่ป่วยไม่หิว
เสานั่วเผลอติดไคล์มากกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว เมื่อก่อนเธอยังเคยกังวลว่าไคล์ติดเธอเกินไป แต่ตอนนี้เธอรู้สึกว่าจะติดแค่ไหนก็ยังไม่พอ
ไคล์มองปลาหมึกน้อยที่ซึมเศร้าลง หัวใจเจ็บแปลบ เขาไม่อยากให้เธอเศร้า
แต่ร่างของปลาหมึกน้อยหนักอึ้งขึ้นทุกที เขากลับทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงดูแลทะนุถนอมให้ละเอียดและใส่ใจยิ่งขึ้น
“หึ่ง——”
ฉันจะรักและปกป้องเธอตลอดไป ไม่ว่าเมื่อไหร่
วันนี้ เสานั่วลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก พบว่าขอบหนวดเล็กๆ ของตัวเองไม่ชุ่มชื้นอีกต่อไป แต่กลับย่นเป็นริ้ว
เธอรู้ว่าเวลาที่เหลืออยู่ไม่มากแล้ว
เธอมองแท็บเล็ตที่เสียอยู่ตรงมุม กับสมบัติที่สะสมมาทั้งชีวิต แล้วยกหนวดเกี่ยวหนวดของไคล์อย่างยากลำบาก จากนั้นชี้ไปข้างบน
ไคล์เข้าใจได้ทันที ว่าเธอจะไปหาสัตว์สองเท้าสองตัวนั้นอีกแล้ว
แม้ไม่ชอบที่นั่วหน่วนสนิทกับสัตว์สองเท้าขนาดนั้น แต่เขาไม่แสดงออก กลับทำตามที่นั่วหน่วนบอก เอาทองคำแท่งกับแท็บเล็ตติดไปด้วย จากนั้นก็ม้วนนั่วหน่วนอย่างเบามือขึ้นไปไว้บนหัวตัวเอง แล้วว่ายขึ้นไปข้างบน
ไม่นาน เสานั่วก็ได้พบเอเวินกับแคร็กก์อีกครั้ง
คราวนี้เอเวินกระโดดลงทะเลโดยไม่ลังเล แม้แต่ชุดดำน้ำก็ไม่ใส่ พอเห็นเธอก็ร้องไห้เสียงดังเป็นพิเศษ
“นั่วหน่วน ฉันไม่อยากเห็นวันนั้นจริง ๆ ฉันไม่อยากจริง ๆ! ทำไม ทำไมถึงอยู่ต่อไปเรื่อย ๆ ไม่ได้ล่ะ?”
เอเวินว่ายเข้ามา วางเสานั่วลงบนแขนของตัวเองอย่างระมัดระวัง