ปล่อยปากได้แล้ว! ขนาดตัวเราไม่เข้ากันนะ!

ตอนที่ 147 ปล่อยงู?

6 นาที· 1.3K คำ

ชายอีกคนก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง

พวกเขารีบถือถุงกระสอบหลายใบเดินไปยังพุ่มหญ้าข้าง ๆ วางถุงลงบนพื้น จากนั้นใช้ไม้ค่อย ๆ แงะปากถุงอย่างระมัดระวัง

เสานั่วเห็นชัดเจนว่ามีงูพิษหลายตัวเลื้อยออกมาจากข้างใน ล้วนเป็นงูหัวสามเหลี่ยม ในจำนวนนั้นมีงูเขียวหางไหม้ และงูพิษสีอื่น ๆ ที่นางไม่รู้จัก

นางถึงกับสบตากับงูเขียวหางไหม้ตัวหนึ่งที่เพิ่งออกมา ก่อนที่งูเขียวหางไหม้สีเขียวจะรีบเลื้อยหนีไปอย่างรวดเร็ว งูเขียวหางไหม้ถือเป็นงูพิษที่พบเห็นได้ทั่วไป

จริง ๆ แล้วนางก็ไม่ได้อยากดูนักหรอก เพียงแต่พุ่มหญ้าที่ชายสองคนนั้นเลือกดันเป็นที่เดียวกับที่นางและไคล์ซ่อนตัวอยู่ ตอนพวกเขาปล่อยงูเมื่อครู่ นางกับไคล์อยู่ด้านข้างห่างจากพวกเขาไม่ถึงครึ่งเมตร

เสานั่วใช้หางกดไคล์เอาไว้ ไม่ให้เขาแสดงความเป็นศัตรูออกมา มิฉะนั้นชะตากรรมของชายสองคนนั้นคงยากจะคาดเดา

ให้ตายสิ มาปล่อยงูกันที่นี่ แถมยังเป็นงูพิษทั้งหมดอีก

พวกงูพิษเลื้อยหนีกันไปเป็นพรวน แต่ชายสองคนนั้นกลับยังไม่ไปไหน เสานั่วเห็นถุงใบสุดท้ายแล้วก็รู้สึกสงสัย เหตุใดถึงไม่ปล่อยออกมาทีเดียวให้หมดนะ

ไม่นานชายสองคนนั้นก็กลับมา คราวนี้พวกเขาเปิดถุงอย่างระมัดระวังยิ่งกว่าเดิม ทันใดนั้นหัวหนึ่งก็โผล่ออกมาจากถุง เพียงเห็นหัวนั้น ร่างของเสานั่วก็แข็งทื่อไปทันที

งูจงอาง!

นางเห็นลายปลอกคอสีขาวรูปตัววีขนาดใหญ่ที่ท้ายหัวได้ในแวบเดียว รวมถึงปลอกคอพงอันเป็นเอกลักษณ์ งูจงอางตัวนี้ยาวราวสามเมตร มันเห็นนางกับไคล์แต่ไม่ได้โจมตี คงตกใจจึงรีบเลื้อยหนีไปอย่างรวดเร็ว

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป