ไคล์ค่อย ๆ พันตัวเสานั่วลงมา วางไว้ตรงหน้า แล้วใช้หนวดสัมผัสตัวนางอย่างแผ่วเบา
ระหว่างนั้นก็ส่งเสียงก้องต่ำ ๆ ออกมาเป็นระยะ เพื่อปลอบประโลมนาง
แต่ไคล์กลับพบว่าปลาหมึกน้อยยังคงเหี่ยวเฉา ไม่ยอมสนใจเขาเท่าไรนัก ไม่แม้แต่จะขยับตัว
นัยน์ตาของไคล์ยิ่งทอแสงเข้มขึ้น
ไคล์ชะเง้อมองดูแสงตะวัน ก็พบว่าใกล้จะถึงเวลาพลบค่ำแล้ว
อ่าวน้ำตื้นต้องแสงอาทิตย์ส่องถึงโดยตรง ยามมีตะวัน ผืนน้ำที่นี่จะระยิบระยับสะท้อนแสงหลากสีสัน แต่พอยามตะวันลับขอบฟ้า ที่นี่ก็จะมืดมิดพอ ๆ กับทะเลลึก
เขาพันเสานั่วขึ้นไปไว้บนหัวของตน แล้วออกจากรังไป
[ปลาหมึกน้อยทำไมเหี่ยวเฉาแบบนี้ ทั้งบ่ายไม่มีเรี่ยวแรง จะตกใจไป หรือไม่สบายกันนะ]
[ใช่ ๆ เป็นห่วงมากเลย]
ไคล์จับกุ้งตัวเล็ก ๆ และหอยเชลล์ได้ไม่กี่ตัวในเวลาอันรวดเร็ว สิ่งเหล่านี้คืออาหารที่ปลาหมึกน้อยโปรดปรานเป็นปกติอยู่แล้ว
ไคล์แกะเปลือกกุ้งและหอยเชลล์ออก เผยให้เห็นเนื้อด้านใน แล้วป้อนเข้าปากเสานั่ว
"ฮืม——"
น้ำเสียงของเขาแฝงด้วยการปลอบโยนและเร่งเร้า
เสานั่วมองดูอาหารที่อยู่ตรงหน้าปากของนาง เรื่องนี้แต่ก่อนนางชอบมากนัก แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าเหตุใด นางจึงไม่อาจอ้าปากได้
นางไม่อยากกิน
ไม่มีความอยากอาหารแม้แต่น้อย
เสานั่วไม่อยากฝืนตัวเองจริง ๆ ปลาหมึกตัวหนึ่งที่ไม่กินข้าวสักมื้อ ก็คงไม่เป็นอะไรกระมัง
ที่เห็นปลาหมึกน้อยแม้แต่อาหารยังไม่ยอมกิน ไคล์จึงเริ่มจริงจังขึ้นมา
เขาใช้หนวดอันนุ่มนวลของตน ตรวจดูนางจากหัวจรดเท้าอย่างละเอียด ไม่สนใจการขัดขืนของปลาหมึกน้อย
รวมถึงท้องน้อยอันเป็นที่ลับที่สุด และโคนหนวดทุกเส้น...