เสานั่วยังลังเลอยู่ในใจเป็นร้อยรอบ ก็ยังไม่กล้าขึ้นไปกิน นางลืมไม่ได้ที่หมาป่าสีเทาตะคอกใส่นางเมื่อครู่
เสานั่วยังคงคิดจะดักรอหมาป่าสีเทาต่อไป ยังไงเนื้อก็มีตั้งมากขนาดนี้ เขากินไม่หมดหรอก สุดท้ายก็ต้องตกเป็นของนางอยู่ดี
เสานั่วยกอุ้งเท้าหน้าขึ้นกกหัว หมอบอยู่ที่เดิม มองแอบดูเป็นระยะว่าหมาป่าสีเทาไปแล้วหรือยัง
ตอนที่เสานั่วมองไคล์แอบๆ อยู่นั้น ไคล์ก็มองนางอยู่เช่นกัน
หมาป่าขนขาวตัวนี้ตัวเล็กเกินไป ที่คอยังมีอะไรสีแดงๆ แถมทั้งที่กลัวจนตัวสั่นแต่กลับยังกล้าท้าทายเขา
เขามองออกว่านางหิวมากแล้ว แต่กลับไม่ยอมลงมือกินซะที
ในฝูงหมาป่า จ่าฝูงได้กินอาหารก่อนเป็นคนแรก ต่อให้เป็นคู่ครองก็ต้องรอให้จ่าฝูงอนุญาตก่อน หลังจากนั้นถึงจะถึงตาลูกอ่อน
เขายังไม่ได้แยกออกจากฝูงหมาป่าปัจจุบัน แต่ไม่ช้าก็เร็ว เขาจะได้ร่วมชีวิตกับคู่ครอง และสร้างฝูงหมาป่าของตัวเอง
ก่อนหน้านี้มีหมาป่าตัวเมียที่แข็งแรงและอายุน้อยพยายามเข้ามาหาเขา แต่เขาไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย
ประหลาดนักที่ได้เห็นหมาป่าขนขาวตัวนี้ครั้งแรก เขากลับรู้สึกว่าถูกตาถูกใจ ถึงแม้นางจะดูอ่อนแอ ไม่เหมาะที่จะอยู่รอดบนธารน้ำแข็งแห่งนี้ก็ตาม
การที่ไคล่นอนรออยู่กับที่ ทำให้คนในห้องไลฟ์สดถึงกับงงไปหมด
[ไคล์รออะไรอยู่? เดี๋ยวถ้ามันดึงดูดสัตว์อื่นมาแย่งอาหารจะทำยังไง?]
[ปกติตอนไคล์กินเสร็จ เขาจะฝังอาหารที่เหลือทันที กวางเรนเดียร์ตัวขนาดนี้ ไคล์ไม่ต้องล่าสัตว์เป็นเวลาสองอาทิตย์เลยนะ]
[หรือว่าไคล์จะรอให้เจ้าซามอยด์กิน?]
[ไม่น่าใช่นะ ไคล์ไม่ใช่หมาป่าที่ใจดีอะไรขนาดนั้น]
คนที่ส่งข้อความวิ่งมาก็รู้สึกได้เองว่าพูดไม่ค่อยเข้าท่า ไม่ได้เหลือไว้ให้ซามอยด์ แล้วมันเหลือไว้เพื่ออะไรกัน?