นั่วหน่วนยังคงเห็นเขาเป็นงูน้อยที่ไม่รู้จักโต แต่ตอนนี้ขนาดตัวของเขาใหญ่เกินกว่านางไปแล้ว
เขาคือคู่ครองของนั่วหน่วน
ไคล์ยังคงค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ ตอนแรกนั่วหน่วนไม่ได้ใส่ใจ
ความคิดแปลก ๆ ของงูน้อยในวัยแรกรุ่นก็ถือเป็นเรื่องปกติ แต่ไม่นานนักนางก็สังเกตเห็นความผิดปกติ
ตำแหน่งที่ไคล์ลูบไล้สำรวจเริ่มชวนให้คิดไปในทางชู้สาวมากขึ้น สถานการณ์ค่อย ๆ ดูไม่ชอบมาพากล
ช่วยด้วย เขาถึงกับเกิดปฏิกิริยาทางร่างกายขึ้นมา
อาจเป็นเพราะการเคลื่อนไหวของไคล์อ่อนโยนและชำนาญเกินไป ทั้งกลิ่นอายรอบตัวก็ชวนให้ลุ่มหลง ร่างกายที่นางเกร็งไว้จึงค่อย ๆ ผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว
บริเวณที่ปิดสนิทมาแต่เดิมนั้น...
ชั่วพริบตานางก็สะดุ้งตื่น รีบขยับหางหนีออกมา
“ฟืดฟ่อ เจ้าทำอะไรน่ะ รีบลงไปเดี๋ยวนี้ อย่าบังคับให้เราฟาดเจ้านะ!”
ไคล์ยืนกรานอย่างหนักแน่น “ฟืด เราเป็นคู่ครองกัน ถึงจะช้าไปหน่อย แต่ตอนนี้ข้าจะทำหน้าที่ของตัวเอง”
เมื่อนั่วหน่วนเข้าใจความหมายในคำพูดของเขาอย่างถ่องแท้ ใบหน้าก็แทบจะเขียวคล้ำ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?
บางทีอาจเป็นเพราะสีหน้าของไคล์จริงจังเกินไป ทั้งที่การเคลื่อนไหวกลับชำนาญเหลือเกิน แถมยังทำให้รู้สึกสบายตัว
นั่วหน่วนคล้ายจะมองเห็นเสน่ห์ของเพศผู้ในตัวเขาจริง ๆ ชั่วขณะหนึ่งนางถึงกับตาพร่า
ช่วยด้วย ทำไมนางถึงรู้สึกว่าไคล์หล่อเหลาขนาดนี้ ทั้งยังตรงกับงูคู่ครองในอุดมคติของนางทุกอย่างเลย?
แต่ตอนนี้นางยังไม่ถึงช่วงติดสัดชัด ๆ แถมไคล์ก็เป็นงู ส่วนนางมีวิญญาณเป็นมนุษย์