【ในที่สุดก็พบแล้ว!】
【ทำไมจู่ ๆ ถึงรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมานะ】
【ใช่แล้ว ลำบากจริง ๆ ครึ่งปีมานี้ไคล์ตามหาเสานั่วมาตลอด ไม่คิดว่าจะหาเจอเข้าจริง ๆ】
ไคล์ไต่ขึ้นไปบนโพรงไม้ที่เสานั่วอาศัยอยู่อย่างไร้เสียง แล้วค่อย ๆ เลื้อยเข้าไปข้างใน
เขาได้กลิ่นของงูเขียวหางไหม้อีกตัวที่ไม่คุ้นเคยตกค้างอยู่ในโพรงไม้อย่างง่ายดาย เป็นกลิ่นของงูเขียวหางไหม้เพศผู้ที่เข้มข้นเป็นพิเศษ
กลิ่นนั้นเข้มข้นแทบไม่ต่างจากกลิ่นของเสานั่ว
เขาเข้าใจได้ในทันที
ตลอดช่วงเวลาอันยาวนานที่จากเขาไป นั่วหน่วนใช้ชีวิตอยู่กับงูเขียวหางไหม้เพศผู้อีกตัวมาตลอด
พวกเขาถึงกับอยู่ในรังเดียวกัน ใช้เวลาตลอดฤดูหนาวร่วมกัน
เพียงนึกถึงภาพนั้น หัวใจของไคล์ก็ราวกับถูกมดนับไม่ถ้วนกัดแทะอย่างช้า ๆ
ความคิดปั่นป่วนอยู่ในใจ แทบอยากตามไปกลืนงูเขียวหางไหม้ตัวนั้นเสียเดี๋ยวนี้ ท้ายที่สุดเขาก็ยังฝืนข่มความคิดที่จะตามไปฆ่ามันเอาไว้
แล้วหันความสนใจกลับไปยังเสานั่วที่กำลังหลับสนิท
ท่าทางตอนนอนของนั่วหน่วนยังเหมือนเมื่อก่อน
นางชอบเหยียดลำตัวตรงนอน ไม่เหมือนงูทั่วไปที่ขดตัวเป็นก้อน
เพียงแต่นางผอมลงมาก
แม้รูปร่างจะยาวขึ้นบ้าง แต่เอวกลับบางกว่าเมื่อก่อนมาก
คงเป็นเพราะปกติเอาแต่ขี้เกียจและชอบนอน ไม่เคยออกไปการล่าเหยื่อและกินอาหารให้ดีเลย
ไคล์รู้สึกถึงแรงกระตุ้นอันรุนแรงที่พลุ่งขึ้นในใจ เขาอยากออกไปการล่าเหยื่อทันที ให้นั่วหน่วนได้กินอาหารทันทีที่ตื่นขึ้นมา
เขาแอบเกลียดตัวเองที่ไม่เอาไหนเช่นนี้