【อ๊ากกก ไคล์ รีบมาช่วยข้าที!】
【ข้าตกใจจนจะตายอยู่แล้ว นั่วหน่วน เจ้าห้ามตายเด็ดขาดนะ】
【ไคล์ล่ะ รีบโผล่มาสิ】
ในช่วงเวลาคับขันนั้น นางคิดว่าตัวเองคงต้องตายแน่แล้ว
เงาร่างสีเทาดำสายหนึ่งพุ่งมาขวางหน้านาง แยกนางกับงูจงอางออกจากกันก่อนที่นางจะพุ่งชนมัน
นั่วหน่วนรีบเงยหน้าขึ้น ตรงหน้ามีงูจงอางอีกตัวหนึ่ง ส่วนด้านหลังของมันมีปลอกคอพงสีขาวขนาดใหญ่ที่คุ้นตาอย่างยิ่ง
เป็นไคล์ ไคล์มาแล้ว
นางพลันสงบใจลง รีบพูดว่า “ฟืดฟืดฟืด หวาย เจ้าสู้มันไหวไหม ถ้าสู้ไม่ไหวเราก็หนีไปด้วยกันเถอะ”
ไคล์ไม่มีเวลาตอบ มันกางปลอกคอพงออกแล้วเลื้อยขึ้นฝั่ง
ไคล์เผชิญหน้ากับงูจงอางอีกตัวที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ซึ่งตัวใหญ่กว่ามันเล็กน้อย งูทั้งสองชูร่างท่อนบนขึ้น จ้องเขม็งใส่กันอย่างไม่มีใครยอมใคร
โดยทั่วไปแล้ว งูจงอางจะไม่หมายหัวงูจงอางด้วยกันเอง เว้นแต่ในสถานการณ์เช่นตอนนี้ ที่ไคล์มีเหตุผลจำเป็นต้องฆ่าอีกฝ่าย
ในฐานะงูจงอางเหมือนกัน มันรู้ดีว่าหากต้องการให้งูจงอางตรงหน้าล้มเลิกความคิดที่จะฆ่านั่วหน่วน ก็มีเพียงทางเดียว คือต้องฆ่ามันเสียก่อน
นั่วหน่วนรีบขึ้นจากน้ำ แล้วปีนขึ้นไปบนต้นไม้
นางรู้ว่าตัวเองช่วยไคล์ไม่ได้ ทำได้เพียงไม่เป็นตัวถ่วงของมัน
ไคล์ยังไม่โตเต็มวัย แถมตัวก็เล็กกว่างูจงอางอีกตัวอยู่เล็กน้อย มันจะเอาชนะได้หรือไม่?
หัวใจของนั่วหน่วนเต้นตึกตัก ราวกับวินาทีถัดไปมันจะกระเด็นออกมาจากอก
“ฟืดฟืดฟืด สู้เขานะ!”
นางส่งเสียงฟ่อเบา ๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว