จากบ้านของมาร์กมาแล้ว เรื่องที่สูญเสียลูกหมาป่าไปหนึ่งตัว ไคล์ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรเป็นพิเศษ
ขอแค่นั่วหน่วนตามเขาไปก็พอแล้ว
ไม่นานนัก พวกเขาก็ออกจากหมู่บ้าน ข้ามแม่น้ำน้ำแข็ง มุ่งหน้าไปทางเหนือตลอดทาง
ผิวน้ำที่แข็งตัวมาทั้งฤดูหนาวค่อยๆ ละลายหมด กระแสน้ำไหลเอื่อย
สรรพสิ่งฟื้นคืนชีพอย่างสมบูรณ์ ป่าไม้อันเงียบสงัดกลับมีชีวิตชีวาอีกครั้ง
เต็มไปด้วยยอดอ่อนสีเขียว พรรณไม้เขียวชะอุ่มขึ้นหนาแน่น ซ้อนกันเป็นชั้นๆ เขียวครึ้มชุ่มชื้น
ดอกไม้ป่านานาพรรณเบ่งบานเป็นจุดๆ กระจายอยู่ตามหมู่หญ้า สายลมพัดผ่านก็พลิ้วไหวเบาๆ
นั่วหน่วนเดินไป ไคล์อยู่เคียงข้างนาง สามน้อยเดินตามหลังนางมา
เสานั่วมองสำรวจทัศนียภาพรอบข้างอย่าง curious
ครั้งก่อนที่มาที่นี่มีแต่หิมะ ตอนนี้ช่างงดงามเสียเหลือเกิน ราวกับภาพในเรื่องอลิซผจญภัยในแดนมหัศจรรย์เลยทีเดียว
ทันใดนั้น นางก็เหลือบเห็นดอกไม้สีม่วงเล็กๆ เป็นพวงใหญ่เบื้องหน้า
กลีบดอกบางใส เปล่งแสงอ่อนๆ เรืองรอง น่าเอ็นดูราวกับดอกนาซิสซัส
งดงามจริงๆ
นั่วหน่วนอดไม่ได้ที่จะมองอีกหลายครั้ง
ไคล์เฝ้ามองนั่วหน่วนตลอดเวลา พอเห็นนางจ้องดอกไม้สีม่วง เขาก็เดินเข้าไป เด็ดดอกที่งดงามที่สุดหนึ่งดอก คาบไว้ในปากอย่างระมัดระวัง หันหลังเดินมาหานั่วหน่วน
นั่วหน่วนรู้สึกหวานชื่นใจ ย่อตัวเอียงศีรษะเล็กน้อยอย่างว่าง่าย ยื่นหูที่อ่อนนุ่มขึ้นอย่างเอง
ไคล์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก็เข้าใจความหมาย ค่อยๆ เอาดอกไม้สีม่วงนั้นไปหนีบไว้ข้างหูของนาง
สัมผัสได้ถึงน้ำหนักที่หู เสานั่วดีใจจนกระโดดโลดเต้น ก้าวเท้าเบาสบาย วิ่งตุ๊กๆ ไปที่ริมสระน้ำที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น