【ตื่นเต้นจนแทบตาย】
【ใช่เลย เราก็ตื่นเต้นแทบตาย กลัวว่าหมาตัวนั้นจะพุ่งมากัด โชคดีที่มันถูกไคล์ขู่จนหนีไป】
【ในที่สุดนั่วหน่วนก็ลอกคราบได้อย่างสบายใจเสียที】
พอเห็นหมาสี่ขาวิ่งหนีไป ไคล์ก็รีบเลื้อยเข้ามาข้างกายเสานั่ว ใช้ลำตัวถูไถกับตัวนาง
“ฟ่อ นั่วหน่วนอย่ากลัวไปเลย หมาหนีไปแล้ว เรากัดมันแล้ว มันอยู่ได้อีกไม่นานหรอก เราจะเฝ้าเจ้าไว้ตอนลอกคราบ”
หัวใจของเสานั่วเพิ่งสงบลงในตอนนี้ เมื่อครู่นางมองไม่เห็นอะไรเลย แม้จะได้ยินเสียงบางอย่างเข้ามาใกล้ แต่ก็เพิ่งแน่ใจตอนนี้เองว่าเป็นไคล์
โชคดีที่เลี้ยงไคล์ ลูกน้อยแสนดีเอาไว้ ไม่อย่างนั้นวันนี้นางคงต้องตายอยู่ในปากหมา เสานั่วจึงใช้หัวถูไถไคล์เป็นการตอบรับ
จากนั้นนางก็เริ่มถูตัวกับก้อนหินต่อ ไม่นานผิวหนังตรงจมูกก็เปิดออก พอมีรอยแยกแล้ว การลอกคราบก็เร็วขึ้นมาก นางถูตรงรอยแยกนั้น ผิวหนังก็หลุดออกอย่างรวดเร็ว หนึ่งชั่วโมงต่อมา นางก็ลอกคราบสำเร็จ
ในที่สุดก็ได้เห็นฟ้าเห็นตะวันอีกครั้ง พอมองดูพืชพรรณเขียวชอุ่มรอบตัวกับลำน้ำที่ไหลเอื่อยอยู่ไม่ไกล อารมณ์ของนางก็ดีไม่น้อย
นางหันกลับไปมองร่างกายของตนเอง ซึ่งดูใหม่เอี่ยม สีฟ้าครามงดงามอย่างน่าพิศวง สวยยิ่งกว่าท้องฟ้าเสียอีก
สุดท้ายนางก็หันไปมองไคล์ ไม่ได้เจอกันหลายวัน ดูเหมือนเขาจะโตขึ้นอีกแล้ว สมกับเป็นลูกน้อยจริง ๆ ช่วงนี้เป็นวัยที่เติบโตเร็วที่สุด แค่ไม่กี่วันก็ยืดยาวขึ้นอีกตั้งมาก
นางเลื้อยขึ้นไปบนตัวไคล์ พอดีตอนนี้ไคล์ตัวหนากว่านางเท่าหนึ่ง ส่วนความยาวก็เกือบเป็นสองเท่า ราวกับเตียงธรรมชาติ แถมยังยืดหยุ่นมากอีกด้วย