เสานั่วพูดไม่ออกสุด ๆ พูดไม่ออกอย่างที่สุด
นางสาบานได้ว่า ก่อนวันนี้ ความประทับใจที่นางมีต่อโลมายังคงอยู่แค่ความฉลาดและน่ารัก ไม่เคยคิดเลยว่าโลมาจะเป็นพวกวิปริตได้เหมือนกัน
ไม่ไกลจากนาง โลมาหัวขวดตัวผู้ตัวหนึ่งคาบปลาปักเป้าที่พองตัวเป็นลูกบอลไว้ เล่นไปเล่นมาไม่กี่ที ก็ส่งต่อให้โลมาตัวถัดไปทันที...
ฝูงโลมาผลัดกันดูดปลาปักเป้า ดูคลั่งไคล้กันสุด ๆ
แต่สิ่งที่ทำให้นางตกตะลึงไม่ใช่เรื่องนี้ หากเป็นสภาพของพวกมันหลังดูดปลาปักเป้าเสร็จ
บางตัวลอยนิ่งอยู่ในน้ำไม่ขยับเขยื้อน บางตัวเมามายจนหมุนวนไปมา และบางตัวถึงกับเริ่มมีอะไรกัน... ใช่แล้ว มีอะไรกันจริง ๆ แถมยังเป็นตัวผู้กับตัวผู้ด้วย
ฉากตรงหน้ามองอย่างไรก็เหมือนสถานที่จัดงานสำเริงสำราญขนาดใหญ่
ดูเหมือนว่าเมื่อปลาปักเป้าถูกกระตุ้น มันจะพองตัวขึ้นและหลั่งสารพิษชนิดหนึ่งออกมา หากได้รับในปริมาณน้อยก็จะทำให้เกิดภาพหลอนและความรู้สึกเคลิบเคลิ้ม...
เมื่อเห็นนางจ้องตาค้าง โลมาตัวเมียที่อยู่ข้าง ๆ ก็ว่ายเข้ามาตบหัวนางเบา ๆ
“จี๊ จี๊ จี๊ จี๊”
อย่ามองแล้ว ระวังจะไปพัวพันกับพวกหนุ่ม ๆ ที่ดูดจนเมาคลั่งกลุ่มนั้นเข้า
เสานั่วพยักหน้า ละสายตากลับมา แล้วว่ายตามแม่ในชาตินี้ไปหาคุณยายกับเหล่าป้า ๆ
นางไม่ทันสังเกตเลยว่า ในทะเลลึกอันมืดมิด มีสายตาเย็นชาและสงบนิ่งคู่หนึ่งซ่อนอยู่
เงาร่างมหึมาซ่อนตัวอยู่ในกระแสน้ำเชี่ยว ไม่ขยับแม้แต่น้อย สายตาจับจ้องนางไว้แน่น จนกระทั่งมองไม่เห็นแผ่นหลังของนางอีก
เดิมทีอ่าวโลมาแห่งนี้คือเป้าหมายการล่าเหยื่อที่เขากับพวกพ้องเลือกไว้
แต่หลังจากเหลือบเห็นโลมาน้อยตัวนี้เมื่อครู่ ความคิดที่จะออกล่าของเขาก็มลายหายไปจนหมด