หัวใจของเสานั่วกระตุกวูบ รีบเร่งความเร็วคลานลงไปใต้ต้นไม้
ไม่จริงหรอกน่า ไม่จริงหรอกน่า ลูกน้อยสองตัวที่ตอนนี้มีเพียงเธอเท่านั้นที่มองเห็น จะต้องมาตายตกไปด้วยกันแบบนี้จริง ๆ หรือ?
เธอรีบคลานลงไป โชคดีที่ใต้ต้นไม้มีใบไม้แห้งกองหนา ช่วยรองรับแรงกระแทกเอาไว้ได้ มุมปากของลูกน้อยทั้งสองตัวก็ไม่มีเลือดซึมออกมา ดูแล้วไม่น่าจะบาดเจ็บภายใน
แต่ในวินาทีถัดมา สีหน้าของเสานั่วก็เปลี่ยนไป
งูดอกไม้ตัวเล็กที่ก่อนหน้านี้โจมตีเธอ ตอนนี้กำลังจะตาย แผ่ตัวอ่อนปวกเปียกอยู่บนพื้น ไม่เหลือเรี่ยวแรงจะดิ้นรนอีกแล้ว
สิ่งที่ทำให้เธอตาค้างก็คือ เจ้านายน้อยหวายกำลังกลืนลูกน้อยร่วมเผ่าพันธุ์ตัวนั้นลงท้องทีละคำ
ใบหน้าของเสานั่วเขียวคล้ำไปหมด
“ฟ่อ ฟ่อ ฟ่อ เจ้าทำอะไรน่ะ”
เธอไม่เคยสอนหวายให้ล่าเหยื่อที่เป็นพวกเดียวกัน แต่หวายกลับกลืนกินอย่างรวดเร็ว ท่วงท่าคล่องแคล่วเด็ดขาด ราวกับเป็นสัญชาตญาณที่ฝังอยู่ในกระดูก
เสานั่วไม่มีเวลาพอจะดึงงูตัวเล็กอีกตัวออกจากปากของเขาด้วยซ้ำ
เพียงชั่วพริบตา งูดอกไม้ตัวเล็กตัวนั้นก็ถูกหวายกลืนลงท้องไปจนหมด
【สวรรค์ ไคล์แข็งแกร่งเกินไปแล้วมั้ง นี่ก็เริ่มกินงูแล้วเหรอ】
สัญชาตญาณกินงูของงูเห่าพงนั้นฝังอยู่ในกระดูก แม่กินลูก ลูกกินลูก ล้วนเป็นเรื่องปกติ
นี่คือการคัดเลือกของธรรมชาติ
ลูกงูจงอางที่เพิ่งเกิดยังไม่มีความสามารถพอจะกินพวกเดียวกัน ทำได้เพียงกินหนูหรือกิ้งก่าอะไรทำนองนั้น