ไคล์มองปฏิกิริยาอันสงบนิ่งของนั่วหน่วน อีกทั้งเมื่อครู่ตอนเขาเข้าไปใกล้ นั่วหน่วนก็ไม่ได้แสดงอาการผิดปกติ
เขาจึงโล่งใจขึ้นมา ดูท่านั่วหน่วนยังไม่รู้
แม้จะรู้ดีว่าเมื่อเขาโตขึ้นเรื่อย ๆ นั่วหน่วนย่อมต้องจับได้เข้าสักวัน แต่เขาก็ยังอยากยื้อเวลาออกไปอีกสักระยะ
สัญชาตญาณบอกเขาว่า หากตอนนี้นั่วหน่วนรู้ว่าเขาเป็นงูจงอาง นางจะต้องจากเขาไปแน่
รอให้ความรู้สึกที่นั่วหน่วนมีต่อเขาลึกซึ้งขึ้น และใช้เวลาอยู่ด้วยกันนานกว่านี้ ให้นั่วหน่วนรู้ว่าเขาจะไม่ทำร้ายนาง
ถึงตอนนั้นจึงค่อยบอกนั่วหน่วนเรื่องนี้
ส่วนเสานั่วกำลังคำนวณอยู่ในใจว่าจะจากไปอย่างไรให้เงียบเชียบ และทำอย่างไรให้ไคล์ตามหาเท่าไรก็ไม่พบ
【เฮ้อ กล้องหอยทากนี่ใช้งานไม่ง่ายเลยจริง ๆ ต้องวิ่งตามนั่วหน่วนกับไคล์กันจ้าละหวั่น】
【นั่นสิ ภาพสั่นโคลงเคลงจนฉันแทบจะอาเจียนแล้ว @ช่วยปรับปรุงอุปกรณ์หน่อยได้ไหม คิดจริง ๆ เหรอว่าพวกเรากำลังชมพวกคุณอยู่】
【น่าสงสารตัวทอง ตัวทองสองตัวถูกวางยาตายเรียบร้อยเลย】
【เจ้าของไร่ไก่ร้องไห้แทบตาย เสียตัวทองไปสองตัว ไข่ไก่อีกสองฟอง】
เสานั่วกินอิ่มเกินไป คิดไปคิดมาก็เริ่มง่วง หัวผงกลงทีละนิด แต่พอหัวผงกลงก็รู้สึกถึงน้ำหนักที่กดอยู่บนหัว ทำให้นางนอนไม่สบาย
เสานั่วเริ่มหงุดหงิด
ถ้าเป็นเมื่อก่อน นางคงไล่เขาลงไปตั้งนานแล้ว กล้าดีอย่างไรมาขี่อยู่บนหัวนาง แถมยังขี่อยู่นานขนาดนี้
ฮึ
น่าเสียดาย ตอนนี้นางยังต้องคิดให้ดีก่อนพูด
“ฟ่อ ๆ ๆ ลงไปได้แล้ว ข้าจะนอน เจ้ากดทับข้าแบบนี้ ข้าไม่สบายตัว”