ฉินเจาเจายืนอยู่ตรงหน้าประตู ลอยเหนือพื้นอยู่ทั้งร่าง ชายกระโปรงยาวเผยให้เห็นเท้าเล็กเรียวขาวผ่องงดงามคู่หนึ่ง
ลู่ฮ่าวมองเธอพลางยิ้ม “ที่แท้คุณก็พักอยู่ห้องตรงข้ามนี่เอง อยู่คนเดียวหรือ?”
“อืม” ฉินเจาเจาตอบเบา ๆ แล้วลอยตัวหันกลับไป ประตูปิดลงได้ครึ่งหนึ่งก็หยุดชะงัก
“คุณมีเศษผลึกวิญญาณไหม?” เธอถามขึ้นกะทันหัน
“เศษผลึกวิญญาณ?” ลู่ฮ่าวชะงักเล็กน้อย ก่อนส่ายหน้า “ไม่มี”
ฉินเจาเจาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยต่อ “ถ้ามี ช่วยบอกฉันด้วยนะ ฉันยินดีจ่ายราคาสูงเพื่อซื้อ”
“ได้ ฉันจะช่วยสังเกตให้” ลู่ฮ่าวตอบ
“ขอบคุณ” ฉินเจาเจาค่อย ๆ ปิดประตู
ลู่ฮ่าวยิ้ม มองซ้ายมองขวาไปตามทางเดินมืด ๆ เมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติจึงปิดประตูลง
ตอนนั้นในห้องมืดสนิทแล้ว
หยางเสี่ยวซูนั่งอยู่บนเตียง ส่องไฟฉายมาทางเขา
“หัวหน้า ข้างนอกไม่มีอะไรใช่ไหม?” เธอถาม
“มีผู้เล่นคนหนึ่งลงไปหาพนักงานต้อนรับ แต่ไม่กลับมาสักที เดาว่าหนีไปแล้วหรือไม่ก็เกิดอุบัติเหตุ” ลู่ฮ่าวตอบ
“น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ” หยางเสี่ยวซูเอาผ้าห่มคลุมตัว เสียงสั่นเล็กน้อย
“เพิ่งเริ่มต้นเอง ข้างหน้ายังอันตรายกว่านี้อีก” ลู่ฮ่าวยิ้ม
หยางเสี่ยวซูหน้าเปลี่ยนสี “หัวหน้า อย่ามาขู่ฉันสิ”
ลู่ฮ่าวลูบหัวเธอ “ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่ทั้งคน อีกอย่าง ในทีมเรายังมีแบตแมนสาวสวยด้วย”
โจวหนิงกลอกตามองเขา “ขอแก้หน่อย ลำดับเหนือธรรมชาติของฉันชื่อค้างคาวเงาเทียนกวน ไม่ใช่แบตแมน”