แต่พอลู่ฮ่าวเข้ามาอยู่ด้วย อุณหภูมิใต้ผ้าห่มก็สูงขึ้นทันตา อย่างไรเสียเขาก็เป็นผู้ชายเต็มตัว
หยางเสี่ยวซูเองก็ไม่หนาวแล้ว แถมยังรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมานิดหน่อย
เธออยู่ตรงกลาง ลำตัวครึ่งหนึ่งแนบอยู่ในอ้อมแขนของลู่ฮ่าว ได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรงและสม่ำเสมออย่างชัดเจน
ใบหน้าของเธอแดงก่ำ เม้มริมฝีปากด้วยความเขินอายจนไม่กล้าพูด
โจวหนิงเองก็รู้สึกแปลก ๆ แม้จะมีหยางเสี่ยวซูคั่นอยู่ตรงกลาง แต่เธอก็กำลังนอนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับผู้ชายคนหนึ่งจริง ๆ
ประสบการณ์แบบนี้ทั้งสมจริง แปลกใหม่ และชวนกระอักกระอ่วน
เธอยังไม่ค่อยชิน จึงพลิกตัวเล็กน้อย
จู่ ๆ ก็ได้ยินลู่ฮ่าวพูดขึ้นว่า “หนาวไหม อาหนิง? ไม่งั้นให้ฉันไปอยู่ตรงกลางไหม จะได้ช่วยอุ่นให้พวกเธอสองคนพร้อมกัน”
โจวหนิงชะงักไป ก่อนตอบว่า “ตอนนี้ยังไม่หนาว ถ้าจำเป็นเดี๋ยวฉันบอก”
ภายในห้องเงียบลง ด้านนอกก็ไร้เสียงเคลื่อนไหว
ดูท่าผู้เล่นที่ทนไม่ไหวคงออกไปกันหมดแล้ว ส่วนคนที่เหลืออยู่เพียงหยิบมือคงมั่นใจว่าตัวเองจะทนความหนาวได้
ในห้องเหลือเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสามคน
ผ่านไปครู่หนึ่ง ลู่ฮ่าวยื่นมือออกไปนอกผ้าห่มเพื่อสัมผัสอากาศ
“อุณหภูมิเหมือนจะไม่ลดลงแล้ว”
โจวหนิงยื่นมือออกไปบ้าง แล้วพูดว่า “ประมาณลบ 30 องศา”
“ยังดี” ลู่ฮ่าวกล่าว
โจวหนิงถามว่า “ยังดีอะไร?”
ลู่ฮ่าวพูดเนิบ ๆ ว่า “ยังดีที่เธอแค่ชอบห้อยหัวนอนบนเพดาน ไม่ได้ติดนิสัยอื่นของค้างคาวมาด้วย อย่างเช่นพออากาศหนาวก็จำศีล ถ้าอาหนิงเป็นแบบนั้นขึ้นมา พวกเราสองคนคงได้กอดแท่งน้ำแข็งกันพอดี”
“ค้างคาวกลัวอากาศหนาวด้วยเหรอ?” หยางเสี่ยวซูถามอย่างสงสัย