ริมอู่ซ่อมรถร้าง เสียงของหญิงสาวขี่รถเอทีวีลอยมาตามสายลมในแดนรกร้าง ฟังดูนุ่มนวลอ่อนหวาน
ลู่ฮ่าวไม่ตอบ เขาขึ้นไปบนรถบ้านหุ้มเกราะของตัวเองก่อน
แม้อีกฝ่ายจะดูไม่มีเจตนาร้าย แต่เขาก็กลัวว่าจะถูกยิงธนูเข้าให้แบบไม่ทันตั้งตัว
อยู่บนรถยังรู้สึกปลอดภัยกว่า
หลังลดกระจกลง เขาจึงเอ่ยอย่างไม่รีบร้อนว่า “ผมมีแผ่นผลึก คุณจะเอาอะไรมาแลก?”
“คุณมีจริง ๆ เหรอ?” น้ำเสียงของหญิงสาวขี่รถเอทีวีฟังดูตื่นเต้นขึ้นเล็กน้อย เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ฉันมีเหรียญทางหลวง 80 เหรียญ แล้วก็มีอาหารกับน้ำ เอามาแลกกับคุณได้หมดเลย!”
ลู่ฮ่าวตอบช้า ๆ ว่า “ยังไม่พอ ไม่พอเลยสักนิด”
หญิงสาวขี่รถเอทีวีเงียบไป บางทีเธอเองก็คงรู้ว่าของที่เสนอให้นั้นน้อยเกินไป เธอกัดฟันพูดว่า “ฉันมีแผนที่อิเล็กทรอนิกส์ของทะเลทรายโครงกระดูก แต่แผนที่นี่มีค่ากว่าแผ่นผลึกเชื้อเพลิงระดับ 2 คุณต้องเพิ่มของอย่างอื่นให้ด้วย!”
แผนที่อิเล็กทรอนิกส์?
ลู่ฮ่าวเริ่มสนใจ
เขารู้ดีว่าแผนที่มีความสำคัญแค่ไหน ถ้ามีแผนที่ เขาก็จะรู้ตำแหน่งของสถานที่ต่าง ๆ ได้อย่างแม่นยำ ไม่ต้องขับรถสะเปะสะปะเหมือนตอนนี้ ราวกับกำลังเสี่ยงดวง
“...ก็ได้ คุณอยากได้อะไรอีก?”
หญิงสาวขี่รถเอทีวีโพล่งออกมาทันทีว่า “ธนูคอมพาวด์คันนั้น!”
“ที่แท้ก็เล็งของชิ้นนี้อยู่ด้วย” ลู่ฮ่าวยิ้ม เขารู้แล้วว่าตอนเก็บอุปกรณ์ เธอเห็นเข้า
“ได้ แต่ผมต้องตรวจสอบแผนที่ก่อน” เขาพูดต่อ
หญิงสาวขี่รถเอทีวีระแวดระวังขึ้นมาทันที “ไม่ได้ ถ้าคุณเบี้ยวขึ้นมาจะทำยังไง? ฉันรับรองว่าแผนที่เป็นของจริง!”