ลู่ฮ่าวถูกโจวหนิงโอบจากด้านหลัง ก่อนจะถูกทุ่มลงพื้นอย่างแรง
“วิชายูโดเหรอ? ...โอ๊ย!”
มือข้างหนึ่งรัดคอเขาไว้ ส่วนขาที่ยาวและแข็งแรงทั้งสองข้างก็รัดเอวแน่น
ท่ากดตรึงบนพื้นของยูโด!
ให้ตายสิ ลู่ฮ่าวไม่คิดเลยว่าสาวคนนี้จะเปิดฉากด้วยท่าไม้ตาย ทำเอาเจ็บก็เจ็บ แต่ก็สุขจนพูดไม่ออก
“คุณแพ้แล้ว” เสียงเย็นชาของโจวหนิงดังขึ้นข้างหู
“ยังสักหน่อย” ลู่ฮ่าวยังกำปืนไว้ในมือ เขาใช้มุมย้อนกลับจ่อปากกระบอกปืนดันขาของเธอเบา ๆ
สัมผัสเย็นเฉียบของปากกระบอกปืนทำให้แรงที่มือโจวหนิงคลายลงเล็กน้อย เธอเอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “คุณยังกำปืนไว้ได้ด้วยเหรอ?”
“ถ้าผมกำปืนไว้ไม่ได้ ก็ยิ่งสู้คุณไม่ไหวสิ” ลู่ฮ่าวตอบอย่างยากลำบาก
โจวหนิงปล่อยเขาแล้วกล่าวว่า “ในปืนคุณไม่มีลูกกระสุน ฉันประมาทไปหน่อย”
“คุณเองก็ไม่ได้ใช้ดาบนี่” ลู่ฮ่าวรู้สึกว่าด้านหลังว่างเปล่าขึ้น เมื่อหลุดจากอ้อมกอดนุ่มนิ่ม
“ต่อกันเถอะ คราวนี้ใส่กระสุนด้วย ไม่ต้องกลัวว่าจะทำฉันเจ็บ” โจวหนิงพูดอย่างจริงจัง
ลู่ฮ่าวคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ได้ งั้นคุณระวังตัวด้วยล่ะ”
หลังบรรจุกระสุน ทั้งสองก็ถอยห่างออกจากกันอีกครั้ง
โจวหนิงจ้องลู่ฮ่าวเขม็ง ก่อนเอ่ยเสียงเย็นว่า “ยิง”
“?” สีหน้าลู่ฮ่าวพิกลไปเล็กน้อย
แต่เขาขยับตัวเร็ว คราวนี้เพียงแค่หลอกล่อ
เขาแกล้งยกปืนขึ้นเล็งก่อน
โจวหนิงไม่หลงกล เธอย่อตัวแล้วพุ่งเข้ามาอีกครั้ง
คราวนี้ลู่ฮ่าวไม่ได้ยืนรออยู่กับที่ แต่ไถลตัวหลบด้านข้างเพื่อถอยห่าง
ทั้งสองหลบหลีกและเคลื่อนตัวไปมาข้างกองไฟไม่หยุด
ลู่ฮ่าวยิงเป็นระยะ แต่โจวหนิงคาดเดาทิศทางแล้วหลบได้ทุกครั้ง
บางครั้งถูกประชิดตัว หลังแลกหมัดกันไม่กี่กระบวนท่า เขาก็รีบหาโอกาสถอยห่างทันที ไม่เปิดโอกาสให้เธอใช้วิชาต่อสู้เข้าประชิดรัดตัว