โจวหนิงไม่รู้ว่านี่คือถังเก็บน้ำไร้ขีดจำกัด แถมยังใช้ฟรี จึงเกรงใจจนไม่กล้าอาบน้ำนานเกินไป
ตอนนี้เธอสวมชุดเดรสสีดำคอลึกเข้ารูป เผยให้เห็นรูปร่างสูงโปร่งอย่างเด่นชัดยิ่งกว่าเดิม
เส้นผมเปียกชื้นปล่อยสยายลงมาคลอเคลียไหล่เนียนนุ่ม
ถัดลงมาเป็นทรวงอกอวบอิ่มที่ชุดโอบรัด เอวคอดบาง และส่วนโค้งเว้าของสะโพก
ต่ำลงไปอีก ชายกระโปรงรัดรูปก็ปกปิดได้เพียงเท่านั้น เผยเรียวขายาว ขาวผ่อง และเพรียวบางทอดลงมาจรดพื้น แม้แต่ปลายเท้าก็ยังไร้ที่ติ
โจวหนิงในยามนี้งดงามราวดอกบัวพ้นน้ำ ผิวขาวยิ่งกว่าหิมะ งามสะพรั่งชวนให้ใจสั่น
มือที่กำลังเช็ดปืนของลู่ฮ่าวชะงัก เขาอดมองสำรวจเธออีกหลายครั้งไม่ได้
โจวหนิงถูกมองจนแก้มแดงระเรื่อ
“พี่โจวหนิงสวยจังเลยค่ะ” หยางเสี่ยวซูอดชมไม่ได้
“ขายาวกว่าของฉันจริง ๆ ด้วย!” เธอยังเดินเข้าไปเทียบดู ใบหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉา
“เธอก็สวยมากเหมือนกัน” โจวหนิงตอบอย่างเขินอาย ก่อนจะแอบเหลือบมองลู่ฮ่าวอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าแววตาของเขาใสซื่อ ไม่มีเจตนาล่วงเกินแม้แต่น้อย เธอจึงค่อยวางใจ
“ตุ๋นไก่ด้วยไฟอ่อนต่อไปก็พอ เสี่ยวซูไปอาบน้ำเถอะ” ลู่ฮ่าวกล่าว
“ได้ค่ะ หัวหน้า” หยางเสี่ยวซูหยิบเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี
ไม่นานก็มีเสียงน้ำไหลดังมาจากด้านใน แว่วเสียงเธอฮัมเพลงเบา ๆ ด้วย
“นั่งก่อนสิ อาหารใกล้เสร็จแล้ว” ลู่ฮ่าวเก็บเดสเซิร์ตอีเกิล
โจวหนิงพยักหน้าเล็กน้อย “ขอบคุณค่ะ”
เห็นลู่ฮ่าวเป็นมิตรเช่นนี้ เธอจึงคลายความระแวดระวังลง แล้วนั่งเงียบ ๆ บนโซฟา
โซฟานุ่มสบาย ประกอบกับการได้อาบน้ำอุ่นทำให้ร่างกายผ่อนคลายขึ้นมาก ความรู้สึกปลอดภัยพลันเอ่อท้นในใจ