หลินเหมียวลุกขึ้นนั่งในจังหวะพอดี พิงอยู่ในอ้อมแขนของซูว่าน ฟังอู๋ต้าหัวบอกให้ครอบครัวของพวกเขาออกจากบ้านไปโดยไม่เอาสมบัติอะไรติดตัวอย่างสงบนิ่ง
“แม่ ในบ้านมีเสบียงอยู่ชัดๆ” หลินเหล่าซือมองแม่ของตัวเอง
“เงินพวกเราไม่เอาก็ได้ แต่เสบียงก็ควรแบ่งให้พวกเราบ้างสิ ไม่อย่างนั้นทั้งครอบครัวจะกินอะไรกัน?”
อู๋ต้าหัวเบ้ปาก
“ไม่มีอะไรกินก็ไปตายเสียสิ ยังไงฉันก็พูดคำเดิม จะอยู่ด้วยกันเหมือนแต่ก่อน หรือไม่พวกแกทั้งครอบครัวก็ออกไปตัวเปล่า”
ซูว่านได้ยินว่าแม่สามีใจร้ายถึงขั้นไม่ยอมแบ่งเสบียงให้แม้แต่เมล็ดเดียวเมื่อแยกครอบครัว ก็เริ่มลังเลขึ้นมา
“เหมียวเหมียว หรือว่าเราอย่าเพิ่งแยกครอบครัวเลยดีไหม ยายแกไม่ให้เสบียง พวกเราทั้งครอบครัวจะอดตายเอา”
หลินเหมียวส่ายหน้า
“แม่เชื่อหนูเถอะ ยังไงก็ต้องแยกครอบครัว เรื่องเสบียงแม่ไม่ต้องห่วง หนูมีวิธี”
หลินเหล่าซือถูมือ เดินเข้ามา
“ภรรยา แม่บอกว่าถ้าแยกครอบครัวก็ต้องออกไปตัวเปล่า เธอคิดว่า... หรือว่า...”
“ฉันตกลง... ออกไปตัวเปล่า” ซูว่านพูดอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก
หลินเหมียวลุกขึ้นยืนโดยมีซูว่านช่วยพยุง
“คุณปู่ผู้ใหญ่บ้านคะ พวกเรายอมแยกครอบครัวโดยออกไปตัวเปล่า แต่รบกวนคุณปู่ผู้ใหญ่บ้านเขียนหนังสือแยกครอบครัวให้ชัดเจนด้วยนะคะ ระบุว่าบ้านรองของพวกเราแยกครอบครัวโดยไม่เอาอะไรติดตัว ต่อไปเรื่องเกิดแก่เจ็บตายของคุณย่าไม่เกี่ยวข้องกับบ้านรองของเรา ให้บ้านลุงใหญ่เป็นผู้รับผิดชอบทั้งหมด
“อีกอย่าง ครอบครัวของเราจะตัดขาดจากคุณย่าและบ้านลุงใหญ่ ต่อจากนี้ต่างฝ่ายต่างไม่ยุ่งเกี่ยวกัน อย่าเอาความเป็นญาติมาพูดอีก”