หลินเหล่าซือลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อว่า
“เหมียวเหมียว พ่อเป็นคนไร้ค่าจนทำให้ลูกรู้สึกแบบนั้นหรือเปล่า พ่อปกป้องแม่กับพวกเจ้าไว้ไม่ได้”
หลินเหมียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้า
“พ่อ สำหรับย่าแล้ว เมื่อก่อนพ่อเป็นลูกชายที่ดี
แต่สำหรับแม่กับพวกเรา เมื่อก่อนพ่อไม่ใช่สามีที่ดีและไม่ใช่พ่อที่ดี
แต่ฉันเข้าใจพ่อ พ่ออยากกตัญญูต่อย่าอย่างสุดใจ แต่ฉันคิดว่าความกตัญญูควรมีขอบเขต ไม่ใช่กตัญญูอย่างหลับหูหลับตา
ฉันไม่คัดค้านที่พ่อจะเป็นลูกกตัญญูต่อไป แต่พ่อก็อย่าหวังให้พวกเราถูกย่ากับครอบครัวลุงใหญ่บีบคั้นเหมือนเมื่อก่อนอีกเลย”
หลินเหล่าซือขมวดคิ้ว เงียบอยู่นาน...กว่าจะเอ่ยปาก
“ได้ พ่อ...พ่อเข้าใจแล้ว”
พ่อลูกทั้งสองเดินมาถึงเชิงเขาอย่างรวดเร็ว ที่หมู่บ้านซีเหอเรียกกันว่าเขา แต่จริง ๆ แล้วมีเพียงเนินดินขนาดใหญ่ไม่กี่ลูก ไม่มีภูเขาสูงใหญ่
ไม่อย่างนั้น ต่อให้พึ่งพาการล่าสัตว์ หมู่บ้านซีเหอก็คงไม่ถึงกับต้องหนีภัยแล้ง
เพิงที่เชิงเขายังมีโครงสร้างหลักอยู่ในสภาพดี
ต้องมุงหลังคาฟางใหม่ หลินเหล่าซือย้ายข้าวของชิ้นใหญ่ไปไว้ด้านหนึ่ง
“เหมียวเหมียว ลูกกวาดข้างในกับข้างนอกให้หน่อย พ่อมีฟางที่ตัดเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ เดิมทีตั้งใจจะเอาไปซ่อมหลังคาบ้าน ตอนนี้ได้ใช้พอดี
พ่อจะไปแบกฟางกลับมา อุดหลังคาอีกหน่อยก็อยู่ได้แล้ว ดีที่ฟ้าแล้งไม่มีฝน ใช้พักชั่วคราวไปก่อนก็ได้”
หลินเหมียวรับคำ แล้วเริ่มทำความสะอาด
เพิงไม่ใหญ่ ไม่นานก็ทำความสะอาดเสร็จ