อู๋ต้าหัวล้มทับหวังหลานฮวา หลังจากชุลมุนวุ่นวายกันอยู่พักหนึ่ง ทั้งสองคนก็ลุกขึ้นยืนได้ในที่สุด
พออู๋ต้าหัวเห็นหลินเหมียว ก็เหวี่ยงไม้ในมือฟาดใส่เธออีกครั้ง
หลินเหมียวเพิ่งจะยกมือขึ้นบัง หลินเหล่าซือก็เข้ามาขวางอยู่ตรงหน้า ไม้ของอู๋ต้าหัวจึงฟาดลงบนตัวหลินเหล่าซือเต็ม ๆ
หลินเหมียวขมวดคิ้วแล้วผลักหลินเหล่าซือไปข้างหนึ่ง
“พ่อ พ่อโง่หรือเปล่า? ไม้ฟาดเข้ามาแล้วทำไมไม่หลบ ยังยื่นตัวเข้าไปรับอีก?”
หลินเหล่าซือส่งยิ้มซื่อ ๆ ให้ลูกสาว
“ย่าตีคนเจ็บจะตาย พ่อรับแทนลูกเอง”
“ไม่ต้องให้พ่อรับแทนหรอก” หลินเหมียวมองอู๋ต้าหัวด้วยสีหน้าเย็นชา
“ย่า ไก่หนูเป็นคนฆ่า แล้วก็เคี่ยวเป็นน้ำแกงไก่กินหมดแล้ว!”
“อะไรนะ? นังตัวซวยอย่างแกกล้าฆ่าไก่ของฉันจริง ๆ เหรอ! นั่นตั้งสองตัว เป็นไก่อ้วนตัวโตตั้งสองตัว รีบชดใช้เงินมาเดี๋ยวนี้!” อู๋ต้าหัวยื่นมือไปหาหลินเหมียวทันที
หลินเหมียวส่ายหน้า
“ไม่มีเงิน”
“ดีนักนะ นังเด็กตายยาก คอยดูเถอะว่าฉันจะไม่ตีแกให้ตาย!” อู๋ต้าหัวเหวี่ยงไม้ขึ้นอีกครั้ง ฟาดใส่หลินเหมียว
หลินเหล่าซือกำลังจะเข้าไปขวางอีก หลินเหมียวก็ผลักเขาออกไป แล้วคว้าไม้ที่อู๋ต้าหัวเหวี่ยงเข้ามาไว้ได้
“ย่า เมื่อวานย่าตีหนูตายไปแล้วรอบหนึ่งนะ..........
เมื่อวานเจ้าของร่างเดิมตายไปแล้วจริง ๆ
“ต่อจากนี้ไป อย่าเอาความกตัญญูมากดดันหนู หนูไม่ยอมรับ แล้วก็จะไม่ยืนให้พวกคุณตีอยู่ตรงนั้นด้วย”
หลินเหมียวหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ