หลินเหมียวพยักหน้าอย่างใจเย็น
“ใช่แล้ว” เธอวางหม้อดินเผาลงบนโต๊ะสี่เหลี่ยมเก่าๆ ในห้อง รับชามกับช้อนจากจื้อเฉียงและจื้ออู่ แล้วตักซุปไก่ออกมา
“ท่านแม่ รีบดื่มเร็วเข้า...”
“เหมียวเหมียว ถ้าย่ารู้เรื่องนี้เข้า คงโวยวายบ้านแตกแน่” ซูว่านมองซุปไก่สีเหลืองทองในชาม แต่ไม่กล้าดื่มแม้แต่คำเดียว
หลินเหมียวตักซุปไก่แบ่งใส่ชามใบอื่นไปพลาง
“ท่านแม่ ก็เพราะรู้ว่านางต้องโวยวาย พวกเราถึงต้องรีบกิน กินเข้าท้องตัวเองแล้วถึงจะปลอดภัยที่สุด
ท่านเพิ่งคลอดลูก ซุปไก่นี่บำรุงร่างกายมาก ท่านดื่มให้เยอะหน่อยจะได้มีน้ำนมให้น้องสาว
ท่านแม่อยากให้น้องสาวหิวท้องไปตลอดหรือ ดื่มแต่น้ำเปล่าอย่างเดียว น้องสาวอยู่ไม่รอดหรอก”
พอได้ยินคำพูดของหลินเหมียว ซูว่านก็ไม่ลังเลอีก ยกชามขึ้นดื่มซุปไก่ทันที
หลินเหล่าซือรีบเดินเข้ามา
“หลินเหมียว แกบ้าไปแล้วหรือ ไก่ก็กล้าฆ่า! เดี๋ยวย่าต้องตีแกตายแน่ รีบยกซุปไก่ไปที่ห้องโถง ให้ย่ากับลูกพี่ลูกน้องของแกกิน”
หลินเหมียวมองหลินเหล่าซือด้วยสายตาประหนึ่งถามว่า คุณป่วยหรือเปล่า แล้วตักซุปไก่ต่อ แน่นอนว่าไม่ได้แบ่งให้หลินเหล่าซือ
พอแบ่งซุปไก่เสร็จ เธอก็แบ่งเนื้อไก่ต่อ ให้ซูว่านน่องไก่ชิ้นใหญ่ อีกน่องหนึ่งให้จื้ออู่ ส่วนในชามของจื้อเฉียงเธอใส่เนื้อไก่กับปีกไก่หนึ่งชิ้น ส่วนเธอกินปีกอีกชิ้นกับตีนไก่
เนื้อส่วนที่เหลือก็แบ่งให้กับน้องชายทั้งสองคน