ประมาณ 40 นาทีผ่านไป โทรศัพท์ที่เจียงเหยี่ยวางบนโต๊ะกาแฟก็สั่นขึ้น
เป็นเหลยเหิงที่โทรมา
เจียงเหยี่ยกดรับทันที “สืบเจอแล้ว?”
“สืบเจอแล้วครับ เจ้านาย”
ครั้งนี้ น้ำเสียงของเหลยเหิงไม่ได้สบายๆ เหมือนเมื่อครู่ กลับแฝงความเคร่งขรึมและหนักแน่นที่หาพบได้ยากยิ่ง
“เจ้านายครับ คนที่คุณให้ผมสืบที่ชื่อ ‘หยุนไห่’ นั้น ชื่อเต็มคือ เซี่ยหยุนไห่”
เหลยเหิงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เขาไม่ใช่แฟนเก่าของเซี่ยหยู่เลย เขาเป็นพี่ชายแท้ๆ ของเซี่ยหยู่ต่างหาก”
“อะไรนะ?!”
เจียงเหยี่ยหันขวับ รูม่านตาหดวูบ นิ้วที่ถือโทรศัพท์กำแน่นโดยไม่รู้ตัว “พี่ชายแท้ๆ?!”
“ใช่ครับ พี่ชายแท้ๆ แก่กว่าเซี่ยหยู่ 5 ปี”
เหลยเหิงรายงานต่อ “ที่จริงประวัติของเซี่ยหยู่น่าสงสารนะครับ พ่อของเธอก่อตั้งหลานไห่กรุ๊ปขึ้นมา กำลังจะได้มีความสุขกันทั้งครอบครัว กลับประสบอุบัติเหตุทางรถเสียชีวิต แม่ของเธอทิ้งหลานไห่กรุ๊ปไว้ให้สองพี่น้อง แล้วจากไปอยู่ต่างประเทศ พูดได้ว่า เซี่ยหยู่เติบโตมาด้วยการพึ่งพากับพี่ชายเซี่ยหยุนไห่ตั้งแต่น้อยเลยครับ”
พูดถึงเซี่ยหยุนไห่ น้ำเสียงของเหลยเหิงก็เจือความเคารพจากใจจริง “เซี่ยหยุนไห่คนนี้... เป็นลูกผู้ชายตัวจริง”