เสิ่นซินอวี่แม้จะยังเด็ก แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงน้ำเสียงเด็ดขาดของเจียงเหยี่ย
ความหวาดกลัวและเสียใจที่ไม่เคยมีมาก่อน ท่วมท้นหัวใจของเด็กหญิงวัยเจ็ดขวบในชั่วพริบตา
"ฮือ——! คุณพ่อ! หนูผิดไปแล้ว! หนูอยากให้คุณพ่อกอด!"
เสิ่นซินอวี่ร้องไห้อย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ ยื่นมือไปหมายจะคว้าชายเสื้อของเจียงเหยี่ย
เจียงเหยี่ยหันหลังกลับ เดินมุ่งหน้าออกไปนอกประตูห้องทำงานโดยไม่หันกลับมามอง "ไปเรียกพ่อจื่อม่อของเธอสิ ให้เขาสอนเธอให้ดี ว่าจะคุกเข่าขอโทษคนอื่นยังไง"
พูดจบ เจียงเหยี่ยก็สาวเท้าก้าวออกจากห้องทำงาน
เขามาถึงหน้าโรงเรียนอนุบาล สวมหมวกกันน็อก ขึ้นคร่อมบีเอ็มดับเบิลยูห่านน้ำคันสง่า
ตอนนั้นเป็นช่วงพักของโรงเรียน มีเด็กและผู้ปกครองจำนวนมากอยู่ที่สนาม เมื่อเห็นมอเตอร์ไซค์หนักรูปทรงเกินจริง เปี่ยมด้วยเสน่ห์ทางจักรกลของเจียงเหยี่ย ก็เกิดเสียงฮือฮาชื่นชมไปทั่ว
"ว้าว! มอเตอร์ไซค์เท่จัง!"
"เหมือนทรานส์ฟอร์เมอร์สเลย!"
เด็กผู้ชายเจ้ากี้เจ้าการในห้องเรียนหลายคน วิ่งมาที่ห้องทำงานของโรงเรียนอนุบาลด้วยสีหน้าอิจฉา หาตัวเสิ่นซินอวี่เจอ แล้วพูดประจบว่า "เสิ่นซินอวี่ มอเตอร์ไซค์พ่อเธอเจ๋งสุด ๆ ไปเลย! ฉันขอเล่นกับเธอต่อจากนี้ได้ไหม?"
ฟังเสียงอิจฉาของเพื่อน ๆ รอบตัว เสิ่นซินอวี่ยืนนิ่งอยู่กับที่
จนถึงตอนนี้เธอถึงได้รู้ว่า มอเตอร์ไซค์ของพ่อแท้ ๆ ตัวเอง เท่กว่ารถเก๋งของกู้จื่อม่อเป็นหมื่นเท่า แต่ว่า พ่อที่ขี่มอเตอร์ไซค์เท่ ๆ คนนั้น ไม่เอาเธอแล้ว