ครึ่งชั่วโมงต่อมา สำนักทะเบียนราษฎร์เมืองฮั่นโจว แผนกจดทะเบียนหย่า
เพราะอากาศหนาวและเป็นวันทำงาน ห้องโถงจึงมีคนไม่มาก
กู้จื่อม่อระวังไม่ให้เป็นที่ครหาและไม่อยากกระตุ้นอารมณ์เจียงเหยี่ย รออยู่ในรถนอกห้องโถงอย่างรู้กาลเทศะ
เจียงเหยี่ยและเสิ่นชิงหานนั่งเรียงกันหน้าเคาน์เตอร์
ทั้งสองนั่งห่างกันครึ่งเมตร แต่เหมือนมีเหวลึกที่ข้ามไม่ถึงคั่นกลาง
เจ้าหน้าที่เป็นพี่สาววัยสี่สิบกว่า เธอถือเอกสารและใบหย่าของทั้งคู่มาตรวจทานอย่างละเอียด ก่อนเงยหน้าขึ้นกวาดตามองหน้าทั้งสอง
"การแบ่งทรัพย์สินและสิทธิ์เลี้ยงดูบุตรเขียนไว้ชัดเจนในข้อตกลงแล้ว ฝ่ายชายยอมออกไปตัวเปล่า สละสิทธิ์เลี้ยงดู และจ่ายค่าเลี้ยงดูเดือนละ 5,000 หยวน พวกคุณมีข้อโต้แย้งอะไรกับข้อตกลงนี้อีกไหม" พี่สาวถามตามขั้นตอน
"ไม่มีข้อโต้แย้ง" เจียงเหยี่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
พี่เจ้าหน้าที่มองเจียงเหยี่ยแวบหนึ่ง แววตาแฝงความประหลาดใจ เธอทำงานที่สำนักทะเบียนมากว่าสิบปี เห็นคู่สามีภรรยามากมายที่ทะเลาะกันจนหัวเลือดเพราะบ้านและรถ แต่คนที่ยอมเดินออกมามือเปล่า แม้แต่ลูกก็ไม่เอาแบบเจียงเหยี่ยนั้นหาได้ยากจริงๆ
"ฝ่ายหญิงล่ะ มีข้อโต้แย้งไหม" พี่สาวหันไปถามเสิ่นชิงหาน
เสิ่นชิงหานไม่ตอบทันที
เธอหันมามองเจียงเหยี่ยที่นั่งข้างๆ ด้วยแววตาซับซ้อน
วันนี้เจียงเหยี่ยสวมชุดขี่รถกันลมสีเทา ตัดผมสั้นดูสะอาดสะอ้าน ใบหน้าด้านข้างมีโครงชัดเจน แผลที่หน้าผากถูกที่เขี่ยบุหรี่ฟาดจนเป็นรอยเลือดตกสะเก็ดสีแดงเข้ม ดูแล้วน่าตกใจ
ไม่รู้ทำไม เมื่อมองเจียงเหยี่ยที่สงบนิ่งราวกับผืนน้ำในตอนนี้ ใจของเสิ่นชิงหานก็เกิดความหวั่นไหวอย่างไม่มีสาเหตุ