"เออ นับว่าฉันพูดมากเอง"
เจียงเหยี่ยสวมหมวกกันน็อก รัดสายรัดแน่น มองเสิ่นชิงหานกับกู้จื่อม่อผ่านแว่นตาด้วยสายตาเย็นชา
"ในเมื่อพวกเธอรักใคร่กลมเกลียวกันขนาดนี้ ฉันก็ขอให้พวกเธออยู่ด้วยกันไปร้อยปีพันปี"
"ขอให้พวกเธอ มีลูกชาย 10 คนในท้องเดียว"
พูดจบ เจียงเหยี่ยก็ไม่สนใจสีหน้าซีดเผือดของเสิ่นชิงหานอีก ก้าวขายาวขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์
"อึง——!"
เครื่องยนต์สองสูบนอนอันเป็นเอกลักษณ์ของบีเอ็มดับเบิลยูห่านน้ำส่งเสียงคำรามทุ้มลึกและดุดัน
เจียงเหยี่ยบิดคันเร่ง ปล่อยคลัตช์ มอเตอร์ไซค์แรลลี่หนักแน่นพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนูหลุดจากแล่ง เหลือไว้เพียงไอเสียจาง ๆ ที่สลายไปอย่างรวดเร็วในลมหนาว
"เจียงเหยี่ย! แกมันไอ้สารเลว!"
เสิ่นชิงหานสำลักไอเสียมอเตอร์ไซค์จนไอสองสามที โกรธจนกระทืบเท้าอยู่กับที่ ใบหน้าที่ดูดีบิดเบี้ยวเล็กน้อย
มีลูกชาย 10 คนในท้องเดียว? นึกว่าเธอเป็นแม่หมูหรือไง?!
ไอ้สารเลวนี่ ก่อนไปยังจะมาทำให้เธอขยะแขยงอีก!
"ชิงหาน อย่าโกรธเลย ไม่คุ้มที่จะโกรธกับคนชั้นต่ำไร้มารยาทแบบนี้"
กู้จื่อม่อรีบเดินเข้าไป ยื่นมือหมายจะโอบไหล่เสิ่นชิงหาน ปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เขาแค่อิจฉาเรา ตอนนี้ไอ้ตัวขัดหูขัดตานั่นก็ไปได้แล้ว ชิงหาน จากนี้ฉันจะดูแลเธอกับซินอวี่อย่างดี ฉันจะมองซินอวี่เหมือนลูกสาวแท้ ๆ ของฉัน"
กู้จื่อม่อมองเสิ่นชิงหานด้วยสายตาอาบอารมณ์ เอ่ยเชิงหยั่งเชิง "เอาไว้เราไปเที่ยวสวนสนุกกันสักวันนะ สามคนพ่อแม่ลูก ซินอวี่รบเร้าให้ฉันพาไปตลอดเลย"