"ใช่ ๆ ๆ!!"
"ฉันแต่งเรื่องขึ้นมาแกล้งเธอทั้งนั้น!"
"พอใจยัง?"
เจียงเหยี่ยไม่อยากเสียเวลาอธิบาย เขาเดินเลี่ยงเสิ่นชิงหาน แล้วก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าไปที่ประตูห้อง
"หยุดนะ!"
เสิ่นชิงหานถูกคำพูดที่ไม่ไว้หน้าของเจียงเหยี่ยทิ่มแทงศักดิ์ศรี เธอหมุนตัวกลับทันที ตะโกนใส่แผ่นหลังของเขาด้วยเสียงดัง "แกเอาอะไรมาไม่สนใจฉัน! ฉันมันแย่ตรงไหน! เรื่องหน้าตา การศึกษา ครอบครัว ฉันเสิ่นชิงหานตรงไหนที่คู่ควรกับไอ้ขี้แพ้อย่างแกไม่ได้! แกอาศัยอะไรไม่ยอมแตะต้องฉัน!"
ฝีเท้าของเจียงเหยี่ยหยุดลงตรงหน้าประตู
เขาหันกลับมา มองเสิ่นชิงหานที่กำลังเดือดดาลจนขอบตาแดงก่ำ มุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาและแดกดันอย่างที่สุด
"อยากรู้เหตุผลใช่ไหม?"
จู่ ๆ เจียงเหยี่ยก็หันเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือตรงมุมห้อง
เขาหยิบปากกาเมจิกสีดำบนโต๊ะขึ้นมา ดึงกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งมาเขียนตัวอักษรใหญ่ ๆ สามตัวอย่างหวัด ๆ
เขียนเสร็จ เจียงเหยี่ยก็ตบกระดาษโน้ตแผ่นนั้นลงบนโต๊ะ แล้วหันกลับมามองเสิ่นชิงหานด้วยรอยยิ้มที่เหมือนยิ้มแต่ไม่ใช่
"คำตอบอยู่บนกระดาษนี้ เธอค่อย ๆ ตีความเอาเองละกัน"
เสิ่นชิงหานกัดฟัน เดินกระแทกรองเท้าส้นสูงไปที่โต๊ะ คว้ากระดาษโน้ตขึ้นมาดู
บนกระดาษสีขาว มีตัวอักษรจีนที่หายากอย่างยิ่ง ถึงขั้นดูแปลก ๆ สามตัวเขียนด้วยหมึกสีดำ:
[ความงามขณะตั้งครรภ์]
"การตั้งครรภ์...การตั้งครรภ์...พระคุณ?"
เสิ่นชิงหานมองสามตัวอักษรนี้ด้วยสีหน้างุนงงและมึนงงอย่างยิ่ง