ในหัวของเสิ่นชิงหาน 'อื้ออึง' ขึ้นมาทันที
ถึงเธอจะเป็นประธานของเสิ่นกรุ๊ป เงินแปดแสนกว่าสำหรับเธอในอดีตก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่
แต่มันก็ไม่ใช่จำนวนเล็กน้อยเลย!
เธอจะไปเอาเงินที่ไหนมาจ่ายบิลแปดแสนหกหมื่นนี้?!
"เจียงเหยี่ย! แกบ้าไปแล้วเหรอ?!"
เสิ่นชิงหานตั้งสติได้แล้วก็แผดเสียงใส่เจียงเหยี่ยด้วยความเดือดดาล: "กินข้าวมื้อเดียวสั่งของตั้งแปดแสนกว่า สมองแกมีปัญหาหรือไง?! ต่อให้จื่อม่อจะบอกว่าเลี้ยงข้าว แกก็ไร้ยางอายเกินไปแล้ว มากินฟรีแบบนี้!"
"ใช่แล้ว! แกจนจนบ้าไปแล้ว!" เสิ่นอินอินเสริมข้างๆ "พี่ อย่าไปสนใจมัน! ปล่อยให้มันจ่ายเอง! จ่ายไม่ได้ก็เรียกตำรวจจับมันไป!"
กู้จื่อม่อก็หัวเราะเยาะตาม: "ชิงหาน เธอก็ใจดีเกินไปแล้ว พวกไร้ยางอายแบบนี้ ต้องปล่อยให้มันรับกรรมเอง"
เมื่อโดนทั้งสามคนด่าและเยาะเย้ย เจียงเหยี่ยก็ขยับตัวในที่สุด
เขาหยิบผ้าเช็ดปากบนโต๊ะ เช็ดมืออย่างใจเย็น แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน
เขาไม่อยากเปลืองคำพูดแม้แต่คำเดียว ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบการ์ดสีดำสนิทขอบประดับลวดลายสีทองหม่นออกมา แล้วโยนลงบนโต๊ะ
"รูดการ์ดผมเถอะ!"
ผู้จัดการร้านเห็นการ์ดใบนั้นก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันที
นั่นคือบัตรเครดิตเซนจูเรียนแบล็ก ไม่จำกัดวงเงิน ผลิตจำกัดแค่ 500 ใบทั่วโลก!
ในยามฉุกเฉิน โทรไปเบอร์หลังบัตร ก็เรียกเฮลิคอปเตอร์มาช่วยได้เลย
ไม่ใช่แค่ในฮั่นโจว ทั่วประเทศมีบัตรแบบนี้ไม่เกิน 20 คน
"ติ๊ด—"