"เจียงเหยี่ย! นายรังแกคนอื่นเกินไปแล้ว!"
กู้จื่อม่อลุกพรวดขึ้นยืน โกรธจนตัวสั่น หน้าดำแดงเป็นสีเดียวกับตับหมู
ต่อหน้าลูกน้องกว่าสิบคนที่เพิ่งรับช่วงต่อมา ถูกคนยกจานอาหารตรงหน้าไป เปลี่ยนเป็นบะหมี่น้ำใส มันน่าอับอายยิ่งกว่าโดนตบหน้ากลางที่สาธารณะเสียอีก! เขากู้จื่อม่ออย่างน้อยก็เป็นเด็กนอกหัวกะทิ เคยโดนดูถูกเหยียดหยามแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!?
เสิ่นอินอินก็โกรธจนกระทืบเท้าปึงปัง ชี้หน้าเจียงเหยี่ยด่าว่า "เจียงเหยี่ย ไอ้เลว! แกคิดว่ามีเงินไม่กี่สตางค์แล้วยิ่งใหญ่หรือไง? แกคอยดูเถอะ!"
"บะหมี่จะมาเร็วๆ นี้แล้ว สองคนนั้นจะยืนกินหรือนั่งกิน?" เจียงเหยี่ยไม่แม้แต่จะชายตามองพวกเขา สนใจหั่นเนื้อวากิวเข้าปาก เคี้ยวช้าๆ
"พวกเราไป!"
กู้จื่อม่อทนอยู่ต่อไม่ไหวจริงๆ เขาเตะเก้าอี้อย่างแรงจนล้ม ไม่แม้แต่จะสนใจลูกน้องพวกนั้น หน้าซีดเผือด หันหลังก้าวยาวๆ พุ่งออกจากห้องอาหารไป
เสิ่นอินอินเห็นดังนั้น ก็รู้สึกขายหน้าถึงขีดสุด ปิดหน้าตาลีหลีกตามหลังกู้จื่อม่อวิ่งหนีไป
มองดูแผ่นหลังของทั้งสองที่หนีไปอย่างหมดท่า พวกพนักงานแต่ละแผนกที่นั่งข้างโต๊ะยาวต่างเงียบงัน หวาดกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจดังๆ
จนถึงตอนนี้ ทุกคนถึงได้ตระหนักรู้
ผู้ชายที่นั่งตรงตำแหน่งประธาน กินเนื้อวากิวชั้นดีอย่างใจเย็นคนนี้ ดูเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างสิ้นเชิง
เขาไม่ใช่แค่รวยขึ้น สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือ กลิ่นอายของเขาเปลี่ยนไปหมด
เมื่อก่อนที่เสิ่นกรุ๊ป ทุกคนคิดว่าเจียงเหยี่ยเป็นลูกแพะไม่มีอารมณ์ ใครๆ ก็รังแกได้ แต่ตอนนี้ดูแล้ว เจียงเหยี่ยไม่ใช่ไร้อารมณ์ เขาแค่อดทนอดกลั้นมาตลอด โดยทั่วไปไม่ปะทุออกมาเอง เมื่อไหร่ที่เขาแสดงเขี้ยวเล็บออกมา วิธีการที่เด็ดขาดไร้ปรานี เหี้ยมโหดไม่ไว้หน้ากันแบบนี้ ทำให้คนรู้สึกเสียวสันหลัง