ในรถเงียบงันไปชั่วขณะ
เจียงเหยี่ยเอนหลังพิงเบาะผู้โดยสาร มองวิวกลางคืนที่วิ่งผ่านนอกหน้าต่าง แต่สมองกำลังทำงานอย่างรวดเร็ว
ด้วยฐานะและสถานะของเซี่ยหยู่ตอนนี้ ประธานสาวพันล้านแห่งหลานไห่กรุ๊ป ปกติเข้าแต่สถานที่หรูหรา แล้วทำไมถึงได้เก็บรถมือสองราคาไม่กี่แสนที่เก่าและพังแบบนี้ไว้โดยไม่มีเหตุผลล่ะ? และดูจากท่าทางที่เธอตื่นตระหนกและหวงแหนเมื่อกี้ รถคันนี้ต้องมีความหมายพิเศษสำหรับเธอแน่
ทันใดนั้น แสงสว่างก็แล่นวาบขึ้นในหัวของเจียงเหยี่ย
เขานึกถึงวันที่ไปหาประธานเซี่ยที่หลานไห่กรุ๊ปเพื่อเซ็นสัญญา ในห้องทำงานของเธอ เขาเหลือบไปเห็นรูปถ่ายที่คว่ำอยู่บนโต๊ะทำงานโดยไม่ตั้งใจ แม้จะมองแค่แวบเดียว แต่เขาจำได้ราง ๆ ว่าในรูปเป็นผู้ชายคนหนึ่ง
แล้วเขาก็นึกถึงคืนนั้น ที่เซี่ยหยู่ก็เมาแอ๋ที่บาร์นี้เหมือนกัน เขาอุ้มเธอกลับห้อง ตอนนั้นเธอเอาแต่พร่ำชื่อหนึ่งด้วยความเจ็บปวด
หยุนไห่
เบาะแสทั้งหมดเชื่อมโยงกันในชั่วขณะนั้น
“โอ้——”
จู่ ๆ เจียงเหยี่ยก็ลากเสียงยาว ทำสีหน้าเหมือนเพิ่งเข้าใจอะไรบางอย่าง เขาหันไปมองเซี่ยหยู่ที่กำลังตั้งใจขับรถ มุมปากยกยิ้มเหมือนรู้ทันทุกอย่าง
“ฉันรู้แล้วล่ะ”
เจียงเหยี่ยตบขาตัวเองเบา ๆ น้ำเสียงเจือความหยอกเย้าและมั่นใจ “เซี่ยหยู่ ฉันรู้แล้วว่าแกทำไมไม่ขับรถหรู แต่ต้องมาขับรถพัง ๆ คันนี้”