เมื่อเห็นสีหน้าของซานเย่ เอ้อผังก็เข้าใจว่าครั้งนี้คงหลบไม่พ้นแล้ว
หมู่สลาตันกับฮั่วเป้าต่างมีใจคิดใหญ่ คอยจ้องจะชิงตำแหน่งของซานเย่มาตลอด ย่อมไม่มีทางยอมให้พวกเขาไปส่งของ
ส่วนเขา ฝีมืออ่อนที่สุดในบรรดาคนเหล่านี้ แถมยังไม่มีความทะเยอทะยาน ซานเย่จึงไว้ใจเขาได้เต็มที่
การไปรับของไม่ใช่การกระจายของ จำเป็นต้องให้เขาไปด้วยตัวเอง หากให้คนอื่นไปแล้วข่าวรั่วถึงตำรวจ จนถูกจับได้พร้อมของกลาง โทษนั้นถึงตาย
“พี่รอง เรื่องนี้ฉันมอบให้นาย นายเป็นคนที่ฉันไว้ใจที่สุด พอของล็อตนี้กระจายออกไปแล้ว ฉันจะแบ่งให้นายเพิ่มอีกหนึ่งส่วน!”
“รับทราบ ซานเย่!”
เอ้อผังรู้ดีว่าภารกิจนี้ปฏิเสธไม่ได้ จึงทำได้เพียงกัดฟันรับคำ
“จำสิ่งที่ฉันจะพูดต่อจากนี้ไว้ให้ดี ทั้งเวลา สถานที่ และวิธีไปรับของ...”
คำพูดของซานเย่พลันหยุดชะงัก สายตาเลื่อนไปยังเฉินฮุย แมวตา และชิวปา ซึ่งยืนอยู่ด้านหลังเอ้อผัง
“พวกนายสามคนไม่ต้องอยู่ที่นี่แล้ว วิวบนเขาก็ไม่เลว ไปเดินเล่นกันเถอะ!”
“รับทราบ ซานเย่!”
เอ้อผังรีบเอ่ยเรียกพวกเขา
เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ไม่ใช่เรื่องที่พวกเขาจะฟังได้
เฉินฮุยเดินไปยังประตูบานหนึ่งด้านหลังทันที คลังสินค้าแห่งนี้ถูกแบ่งกั้นเป็นส่วน ๆ ทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้
ชิวปากับแมวตาสบตากัน ก่อนจะเดินตามเขาไปช้า ๆ
พอออกจากประตูบานนี้ก็ถึงด้านหลังคลังสินค้า เป็นหน้าผาสูงชันอย่างน้อยเจ็ดแปดเมตร ด้านล่างยังมีคนสองคนเฝ้ายามอยู่
เฉินฮุยถอนสายตากลับมา แล้วก็เห็นหญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องเล็ก ๆ ด้านหน้า