เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาคู่งามของหยางฉู่ซีก็ฉายประกายวาบ ความสงสัยในใจสลายไปจนหมดสิ้น
เฉินฮุยเหลือบมองนอกหน้าต่างด้วยหางตา คิ้วขมวดแน่น ก่อนเอ่ยอย่างร้อนใจ
“นางสาวหยาง เวลาเหลือไม่มากแล้ว มีข่าวกรองอะไรที่ต้องให้ผมนำออกไปไหมครับ หรือมีอะไรที่ต้องการให้ผมช่วยบอกต่อไหม?”
“บอกกองบัญชาการหยางว่า ช่วงนี้ซานเหย่จะส่งมอบของ จางปิงตายเพื่อปกป้องตัวตนของฉัน ฉันปล่อยให้เขาตายเปล่าไม่ได้ อีกอย่าง ในพวกเรามีสายลับที่ซานเหย่ส่งมา รหัสเหยี่ยว ฉันจะต้องลากไอ้ทรยศคนนี้ออกมาให้ได้!”
“ในบ้านที่ฉันเคยพักก่อนหน้านี้ ฉันซ่อนเอกสารบางอย่างไว้ ดูว่ากองบัญชาการหยางจะใช้เอกสารพวกนั้นหาไส้ศึกของกองบัญชาการตำรวจได้หรือไม่ จำที่อยู่ให้ดี จำไว้ในหัว ห้ามจดลงไปเด็ดขาด ถนนฮุยมิน เลขที่สามสิบ บ้านชั้นเดียวด้านหลัง ในห้องน้ำ...”
เธอยังพูดไม่ทันจบ เฉินฮุยก็พุ่งเข้าใส่จนเธอล้มลงบนเตียงอีกครั้ง แล้วกดร่างอรชรของเธอไว้
เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว เสื้อชั้นในสีดำก็ถูกเลิกขึ้น เผยให้เห็นเนื้อหนังอันเย้ายวน ขณะเดียวกันมือซุกซนของเฉินฮุยก็เริ่มลูบไล้ไปทั่ว
เธอได้สติขึ้นมาในทันที ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยเพลิงโทสะอันไร้ขีดจำกัด
เฉินฮุยฉวยจังหวะซบเข้าที่ลำคอของเธอ แล้วกระซิบข้างหูเบา ๆ
“มีคนมา!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยางฉู่ซีก็ชะงักไป ก่อนจะเข้าใจในทันที ทว่าแววตาของเธอราวกับอยากกลืนเฉินฮุยทั้งเป็น