สีหน้าของหวงเหวินปิน เฉินฮุยมองเห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา
เขาอดทอดถอนใจในใจไม่ได้ สมแล้วที่เป็นหัวหน้าทีมตำรวจสากล สายตาเฉียบคมจริง ๆ มองปราดเดียวก็เห็นปัญหาทั้งหมด
“ซานเหย่กับลูกน้องของมันคาดไม่ถึงว่าผมจะเปิดฉากยิงใส่พวกมันกะทันหัน พวกมันไม่ทันระวังตัว ผมเองก็แค่โชคดี ยิงโดนจุดสำคัญที่ทำให้ถึงตายพอดี เลยจัดการพวกมันได้หมด”
“พอซานเหย่เห็นว่าผมหมดกระสุนแล้ว มันก็พุ่งเข้ามาหมายเอาชีวิต ผมใช้มีดสั้นสวนกลับอย่างบ้าคลั่ง ฟันครั้งสุดท้ายโดนคอมันพอดี!”
แววตาของหวงเหวินปินวูบไหวอยู่สองสามครั้ง
นี่เป็นแค่เรื่องบังเอิญจริง ๆ หรือ? ช่างเหลือเชื่อเกินไปแล้ว
แต่เขาไม่ได้ใส่ใจมากนัก การชิงเอกสารชุดนี้กลับมาสำคัญที่สุด ซานเหย่กับพวกต่างก็เป็นอาชญากรชั่วร้าย เฉินฮุยเองก็สร้างผลงานความดีความชอบจริง ๆ
หยางอานกับหวังกั๋วอานไม่ได้ติดใจอะไรเลย
“เสี้ยวฮุย โชคของคุณดีจริง ๆ ฟังคุณเล่าแล้ว ผมยังอดลุ้นตามไม่ได้ ถ้าพลาดไปนิดเดียว แล้วพวกซานเหย่ตั้งตัวได้ทัน ผลที่ตามมาคงเลวร้ายเกินคาด”
จากนั้นเขาก็มองไปทางหวังกั๋วอาน
“ผู้กำกับหวัง คราวนี้เสี้ยวฮุยสร้างผลงานชิ้นใหญ่เลยนะ ทั้งทำลายแก๊งค้ายาของซานเหย่ ยึดยาเสพติดได้ตั้งมากมาย ช่วยเสี้ยวหยางกลับมาได้ แถมยังช่วยหัวหน้าหวงหาเอกสารเจออีก ต้องให้รางวัลเขาอย่างเหมาะสม!”
หวังกั๋วอานพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“แน่นอนอยู่แล้ว เดี๋ยวผมจะเขียนรายงานส่งขึ้นไป ขอเสนอความดีความชอบให้เสี้ยวฮุย”