“จั่วหมิน?”
หยางอานรู้สึกใจสั่นขึ้นมาทันที
“ฮุย ข่าวกรองชิ้นนี้ของนายสำคัญมาก จั่วหมินคนนี้ผมเคยได้ยินชื่อ เป็นเจ้าพ่อค้ายาเสพติดชื่อดังในต่างประเทศ ไม่คิดเลยว่าเบื้องหลังซานเหย่จะเป็นเขา ว่าแต่ซานเหย่ตายได้ยังไง? คนอื่นล่ะ?”
เฉินฮุยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
“นางสาวหยางอยู่ในมือพวกมัน ซานเหย่สั่งให้ผมลงมือกับนางสาวหยาง ผมไม่มีทางเลือก ได้แต่เสี่ยงสุดชีวิต ฉวยจังหวะที่พวกมันไม่ทันระวัง ฆ่าซานเหย่กับลูกน้องของมันไปหลายคน”
“อีกอย่าง ที่ริมอ่างเก็บน้ำยังมีคนชื่อเหล่าอวี๋ เป็นคนสนิทของซานเหย่ ห้ามปล่อยให้มันหนีไปเด็ดขาด!”
“นางสาวหยางถูกพวกมันทรมาน แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงกับอันตรายต่อชีวิต ต้องรีบพาเธอไปรักษา ผมอยู่ในคลังยาเสพติดของซานเหย่บนเกาะกลางอ่างเก็บน้ำ”
“กองบัญชาการหยางต้องเอาเครื่องตรวจธนบัตรมาด้วย ในคลังนี้มียาเสพติดอย่างน้อยหลายร้อยกิโลกรัม แถมยังมีเงินสดกับทองคำที่ซานเหย่เก็บเอาไว้”
เฉินฮุยพูดรวดเดียวจบ แต่หยางอานที่อยู่ปลายสายกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
“ฮัลโหล กองบัญชาการหยาง สัญญาณขาดหรือเปล่าครับ?”
“ได้ยิน ได้ยิน...ได้ยินสิ ฮุย ผมจะไปเดี๋ยวนี้ จัดการให้ทันที!”
หลังวางสาย หยางอานยังคงตั้งสติไม่ได้ รู้สึกราวกับไม่ใช่เรื่องจริง
พวกเขาตามสืบเบาะแสของซานเหย่มานานแสนนาน แต่ไม่มีความคืบหน้าแม้แต่น้อย กลับเป็นนักเรียนตำรวจฝึกงานคนเดียวที่ใช้เวลาไม่กี่เดือนทำลายกำลังของอีกฝ่ายไปเกือบหมด
เดิมทีเฉินฮุยจะกลับไปเป็นสายลับข้างกายซานเหย่ต่อ เขายังกังวลอยู่บ้าง แต่เพิ่งผ่านไปแค่วันเดียว ซานเหย่กับลูกน้องก็ตายหมด คลังยาเสพติดก็ถูกพบ หยางฉู่ซีก็ได้รับการช่วยเหลือแล้ว