“ฮุย เร็วเข้า!”
หมู่สลาตันร้อนใจจนหน้าตาตึงเครียด แต่ร่างกายกลับซื่อสัตย์ยิ่งกว่า มือบิดคันเร่งแรงขึ้นเรื่อย ๆ ความเร็วของมอเตอร์ไซค์เพิ่มขึ้นไม่หยุด ระยะห่างระหว่างเขากับเฉินฮุยก็ยิ่งถ่างออกไปทุกที
“หึ่ง หึ่ง...”
ในเวลาเดียวกัน มอเตอร์ไซค์อีกหลายคันของลูกน้องหมูป่าก็ไล่ตามมาทันแล้ว
“ฮุย วิ่งลงไปทางข้างล่าง เป้าหมายของพวกมันคือฉัน!”
พอเห็นลูกน้องหมูป่าไล่ตามมาทัน หมู่สลาตันทิ้งประโยคนี้ไว้ สั่งให้เฉินฮุยวิ่งต่อไปตามทางเล็กด้านล่าง ก่อนบิดคันเร่งจนสุดพุ่งหายลับไปในความมืดชั่วพริบตา
เฉินฮุยหัวเราะเยาะในใจ หมู่สลาตันคนนี้เทียบกับเอ้อผังไม่ได้เลย นี่มันชัด ๆ ว่าผลักให้เขาอยู่รับมือข้างหลัง
“อย่าให้หมู่สลาตันหนีไป!”
เป้าหมายของลูกน้องหมูป่าคือหมู่สลาตันจริง ๆ พอเห็นเขาหนีไป มอเตอร์ไซค์หลายคันก็เร่งเครื่องไล่ตามทันที
เฉินฮุยไม่พูดพร่ำทำเพลง กระโดดจากทางเล็กกลับลงไปในทุ่งนา แล้ววิ่งย้อนกลับไป
“ตรงนี้ยังมีอีกคน!”
“เป้าหมายหลักของเราคือหมู่สลาตัน พวกแกสองสามคนตามมันไป ที่เหลือตามฉันไปจัดการหมู่สลาตัน! พี่ใหญ่สั่งแล้วว่าคืนนี้ต้องฆ่าหมู่สลาตันให้ได้!”
เฉินฮุยวิ่งไปในทุ่งนาราวร้อยสองร้อยเมตรแล้วหันกลับไปมอง เห็นว่ามีคนตามมาแค่แปดเก้าคนจริง ๆ เขาจึงเลิกวิ่งและยืนรออยู่กับที่
เขามองไปทางที่หมู่สลาตันหนีไป แล้วภาวนาให้หมอนั่นโชคดีอยู่ในใจ คนมากมายขนาดนี้ ถ้าถูกตามทัน เกรงว่าคงโดนสับเป็นเนื้อบดแน่