ครั้นได้รับแรงหนุนจากท่านยายใหญ่เซียวแล้ว วันรุ่งขึ้น เสิ่นชิงยวนและชุนสี่ก็แยกย้ายกันไปแจ้งข่าวแก่คนในครอบครัวของตน
ฮูหยินสกุลโม่ได้ฟังก็ดีใจจนออกนอกหน้า แต่ภายนอกกลับทำท่าไม่เห็นด้วย “หญิงที่ชื่อชุนสี่นั่นต่ำต้อยเกินไป ทั้งยังเคยถูกเว่ยหลิงเจ๋อพาไปงานเลี้ยงต่าง ๆ ใคร ๆ ก็รู้ว่านางปรนนิบัติเว่ยหลิงเจ๋ออยู่นานถึงสามปี จะมาเป็นภรรยาของเจ้าได้อย่างไร”
นางขมวดคิ้ว น้ำเสียงร้อนรน ไม่ทันให้เสิ่นชิงยวนได้เอื้อนวาจาก็แค่นเสียงเย็น “เจ้าเพียงไปรักษาตัวที่สกุลเซียวไม่กี่วัน น้าสะใภ้ของเจ้าก็ยัดผู้หญิงต่ำต้อยไร้หน้ามีตาเช่นนี้ให้เจ้า เพื่อขจัดเสี้ยนหนามตลอดกาลให้หลานสาวแท้ ๆ ของนาง หยวนเอ๋อร์เอ๋ย บัดนี้เจ้าคงเข้าใจแล้วกระมังว่าใครคือผู้ที่หวังดีต่อเจ้าอย่างแท้จริง”
ว่าแล้วก็ใช้ผ้าเช็ดหน้ายกขึ้นซับหางตา ราวกับตรอมใจแทนเรื่องของเสิ่นชิงยวนยิ่งนัก
เสิ่นชิงยวนมิได้แฉการแสดงต่ำช้าของฮูหยินสกุลโม่ เอ่ยอย่างเรียบเรื่อยเพียงว่า “เรื่องได้ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว วันนี้ข้ามาแจ้งให้ท่านแม่ทราบ จึงขอให้ท่านแม่ไขคลังสมบัติ ข้าจะได้ให้ชิงซูคุมคนขนสินเดิมของท่านแม่ข้าไปยังคลังส่วนตัวของข้า”
ฮูหยินสกุลโม่ผงกหน้าเงยมองเขาเขม็ง สีหน้าปริแตก “ดี ๆ กันอยู่ เจ้าจะเอาสินเดิมของแม่เจ้าไปทำไม”
เสิ่นชิงยวนย้อนถาม “ไฉน ข้าเอาคืนไม่ได้หรือ”
ที่เจาหลิง หากสตรีหลังแต่งออกเรือนแล้วเสียชีวิต สินเดิมล้วนให้บุตรในไส้ตนเองสืบทอด
การที่เสิ่นชิงยวนขอสินเดิมของแม่แท้ ๆ คืนจึงเป็นสิ่งที่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรม
แต่ก่อนหน้านี้เขาแต่งเมียมาสองคนก็ไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้ ฮูหยินสกุลโม่จึงละเลยมันไป