“ซูเจียหมินพาคนมาแล้ว”
กู่ยวี่กำลังจะตอบ แต่หลินเซิ่งตงกลับเงียบลงกะทันหัน เขาตบไหล่เผิงซิงเบา ๆ แล้วพยักพเยิดไปทางนอกบ้าน
ภายในบ้านพลันเงียบสนิท เรื่องยันต์จะให้คนนอกล่วงรู้ไม่ได้
ไม่นานนัก
ซูเจียหมินก็พาชายหนุ่มวัยสามสิบกว่าเข้ามา แล้วแนะนำว่า
“พี่โม่ นี่หวงจื้อครับ”
แม้หวงจื้อจะรู้จักชางโม่กับพวกเขาอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้สนิทนัก จึงเพียงพยักหน้าทักทายอย่างสุภาพ
เช้าตรู่วันนี้ ซูเจียหมินจากหน่วยลาดตระเวนมาหาเขา บอกว่าอยากให้ช่วยธุระสักอย่าง แต่ไม่ได้บอกว่าต้องช่วยอะไร แค่ลากเขามาที่นี่ด้วยกัน
จนถึงตอนนี้เขาก็ยังงุนงง ไม่รู้ว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง
เขาไม่ใช่คนมีความรู้ด้านเทคนิค ก่อนวันสิ้นโลกก็เป็นแค่ชาวนาธรรมดา จะช่วยหน่วยลาดตระเวนได้อย่างไร
ส่วนเรื่องฆ่าซอมบี้ เขาไม่กล้าจริง ๆ ตอนนี้ยังไม่มีวัคซีน หากถูกซอมบี้ข่วนก็ต้องตายแน่ ใครบ้างไม่กลัวตาย ในเมื่ออยู่ในฐานที่มั่นอย่างปลอดภัย แถมยังมีข้าวกิน ใครจะอยากออกไปเสี่ยงชีวิตกันล่ะ?
“ข่าวรั่วไหลหรือเปล่า?”
ถูเซิ่งกวาดตามองหวงจื้อ ก่อนหันไปถามซูเจียหมิน
ซูเจียหมินพยักหน้ารับรอง
“วางใจได้ครับพี่เซิ่ง ถึงจะมีคนเห็นผมพาเขามา แต่ไม่มีใครรู้ว่าเป็นเรื่องอะไร แม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่รู้เลยครับ”
“ก็ดี”
ถูเซิ่งพยักหน้า แล้วหันไปอธิบายกับหวงจื้อ “เราอยากขอให้คุณช่วยธุระสักอย่าง ไว้ถึงตอนนั้นก็จะรู้เอง วันนี้รบกวนไปกับพวกเราสักเที่ยว”
“ได้ ไม่มีปัญหา”
หวงจื้อพยักหน้าตกลง ในสถานการณ์แบบนี้ ต่อให้เขาอยากปฏิเสธก็ไม่กล้าหรอก