สิบกว่านาทีต่อมา
เสบียงทั้งหมดถูกขนขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว หลังจัดเก็บข้าวของเสร็จ ทุกคนก็เตรียมออกเดินทาง
เพราะมีมู่มู่เพิ่มมาอีกคน กระบะท้ายของรถกระบะคันเล็กจึงเต็มไปด้วยลังอาหารกระป๋อง กู่ยวี่อุ้มเขานั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ
ชางโม่เป็นคนขับรถ เผิงซิงกับถูเซิ่งนั่งเบาะหลัง ส่วนหลินเซิ่งตงไปนั่งในรถของเยว่เยี่ยนแทนที่ว่าง
บนถนนลาดยางอันโล่งกว้าง ล้อรถบดไปบนผิวถนน ค่อย ๆ เคลื่อนตัว ก่อนจะเร่งความเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
คุณแม่โจว ลาก่อน!
มู่มู่เกาะขอบหน้าต่าง มองโรงงานที่ค่อย ๆ ลับห่างไปเบื้องหลัง แล้วเผยรอยยิ้มเล็ก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ คลายการควบคุมซอมบี้
ทุกคนต่างคิดว่าเขายังเป็นเด็ก ไม่รู้อะไรทั้งนั้น แต่นั่นเป็นเพียงความคิดเข้าข้างตัวเองของผู้ใหญ่
ภายใต้คำสั่งไร้เหตุผลของคนพวกนั้น เขาต้องควบคุมซอมบี้รอบตัวให้เข้ามาล้อม เพื่อปกป้องพวกเขาครั้งแล้วครั้งเล่า หลายครั้งเกือบต้องตาย แต่เขาก็อดทนผ่านมาได้
คุณแม่โจวยังต้องให้เขาปกป้อง
น่าเสียดายที่เขาปกป้องคุณแม่โจวมานานขนาดนี้ แต่คุณแม่โจวกลับไม่เคยปกป้องเขาเลย ตอนนี้เขาจะปกป้องตัวเองแล้ว
“มู่มู่ ไม่คิดถึงแม่เหรอ?”
เห็นจ้าวมู่มู่เอาแต่มองโรงงาน แต่ไม่มีท่าทีอาลัยอาวรณ์เลย แม้แต่อารมณ์ก็ไม่แปรเปลี่ยนมากนัก กู่ยวี่จึงรู้สึกสงสัย
“ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แม่ผม เป็นคุณแม่โจว” มู่มู่มองทิวทัศน์ด้านนอกที่เลื่อนผ่านไป พลางพึมพำตอบ
“คุณแม่โจว?”
กู่ยวี่ชะงักไป เธอใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะเข้าใจ เพราะยังไม่ค่อยเข้าใจวิธีเรียกขานของมนุษย์นัก