ตึกตัก ๆ!
กู่ยวี่วิ่งเหยาะ ๆ กลับเข้าห้อง อาบน้ำแปรงฟันด้วยความเร็วสูงสุด ก่อนจะขดตัวอยู่บนเตียงแล้วพิจารณาลูกปัดในมือ
ลูกปัดที่ซูเจียหมินให้มาพวงนี้มีจิตวิญญาณเข้มข้นกว่าสองเม็ดที่ได้มาเมื่อตอนเช้ามาก
เพราะเป็นสมบัติประจำตระกูลของคนอื่น กู่ยวี่จึงระมัดระวังเป็นพิเศษ ต้องทำให้แน่ใจว่าจะผิดพลาดน้อยที่สุด
หลังจากสังเกตอย่างละเอียดแล้ว
เมื่อยืนยันความเข้มข้นของจิตวิญญาณในลูกปัดได้ กู่ยวี่ก็แบมือซ้าย วางสร้อยลูกปัดลงบนฝ่ามือ
มือขวาวาดตราประทับขึ้นเหนือมือซ้าย พลังวิญญาณเต้นระริกอยู่ที่ปลายนิ้ว ก่อเกิดเป็นลวดลายซับซ้อน เก่าแก่ และลึกลับ
จากนั้นเธอก็ใช้นิ้วแตะเบา ๆ
อักขระแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงวูบหนึ่ง พุ่งเข้าไปในลูกปัดเม็ดหนึ่ง
ในเวลาเดียวกัน
บนผิวลูกปัดปรากฏลวดลายบางส่วนจากตราประทับ ค่อย ๆ แผ่ขยายออกไปทีละน้อย แล้วจึงหยุดลง
“สำเร็จแล้ว”
กู่ยวี่ดีใจจนโบกมือไปมา
แต่เพิ่งดีใจได้ไม่นาน ก็มีเสียงร้าวเบา ๆ ดังขึ้น
ลูกปัดเม็ดที่มีอักขระปรากฏอยู่พลันแตกออกเป็นสองซีก ลวดลายบนลูกปัดก็หายไปจนหมด
“ทำไมล่ะ?”
กู่ยวี่ชะงัก มองลูกปัดที่แตกละเอียดด้วยความไม่เข้าใจ
ทั้งที่วาดสำเร็จแล้ว อักขระก็ปรากฏขึ้นมาแล้ว ทำไมถึงล้มเหลวล่ะ? หรือว่าตราประทับผิด?